มคิดของเขาได้ เกรงว่าชายที่อยู่ข้างหน้าเธอจะไม่ใช่ของเธออีกต่อไป เธอเอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของซูเจ๋อด้วยใบหน้าซีดเซียวเพื่อกอดเขา เอื้อมมือออกไปและกอดเขาแน่นคราวนี้ไม่มีการหยุดอีกต่อไป เขารู้สึกถึงคนในอ้อมแขนของเขาจริงๆ และเขาก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่งเธอไม่มีกลิ่นฉุนของแป้ง แต่ลมหายใจของเธอดีมากเฉินเสียนใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวของซูเจ๋อ และค่อยๆ ถูเสื้อของเขาด้วยมืออีกข้างหนึ่ง เรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาปั่นป่วนจนเธอแทบจะนํ้าตาไหล แต่เธอยังคงเก็บอารมณ์บ้า ๆ เหล่านั้นไว้อย่างใจเย็นอ้อมกอดนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน แต่เธอต้องบังคับตัวเองให้ตื่นเฉินเสียนกล่าว “ซูเจ๋อ ท่านคงจะลืมไปแล้วว่าท่านได้เคยกราบไหว้ฟ้าดินแล้วกับคนคนหนึ่ง”ซูเจ๋อกล่าว “งั้นท่านคิดว่า ข้าจะกลับไปต้าฉู่กับท่านไหม?”ทันทีที่เขาพูด ซูเจ๋อเองก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสม และขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รู้ว่าเขากำลังถามเฉินเสียนหรือตัวเขาเองด้วยความช่วยเหลือขององค์หญิงจาวหยาง ที่ทำให้เฉินเสียนได้ไปจวนอ๋องรุ่ยบ่อยครั้งนั้น กลับรู้ไปถึงจักรพรรดิเป่ยเซี่ย องค์หญิงจาวหยางจึงทรงถูกตำหนิอย่างรุนแรงอย่างไม่ต้องสงสัยในที่สุดจักรพรรดิก็ทนไม่ได้อีกต่อไป เขาไม่คิดว่าเฉินเสียนจะอดทนได้ถึงเพียงนี้ หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเธอคงคิดวางแผนลงหลักปักฐานอยู่ที่เป่ย307
เซี่ยเป็นแน่ ตอนนี้ซูเจ๋อจำเรื่องราวในอดีตไม่ค่อยได้เท่าไรนัก หา
