กลางเวหา ร่างของจางอวิ๋นแหวกฝ่าอากาศด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางที่เกิดนิมิตสวรรค์“เรียนผู้อาวุโสเก้า… ก่อนหน้านี้ตอนที่ท่านเข้าไปในหอสมบัติเซียน…”ระหว่างที่กำลังเหาะเหินเดินอากาศ เถากู่หลานซึ่งติดตามมาข้างกายฉุกคิดเรื่องสำคัญขึ้นได้ จึงเริ่มถ่ายทอดเหตุการณ์หลังจากที่อู๋ไห่ไห่ฟื้นคืนสติให้เขาฟังอย่างละเอียด“บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”ทันทีที่ได้ยินว่าเถากู่หลานถูกลอบโจมตี แววตาของจางอวิ๋นพลันเคร่งขรึมลง เขากวาดสายตาสำรวจนางอย่างรวดเร็วด้วยความเป็นห่วง“แค่แผลถลอกภายนอกเจ้าค่ะ ไม่เป็นอะไรมากแล้ว…”สัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากน้ำเสียงของเขา หัวใจของเถากู่หลานพลันรู้สึกอบอุ่นวาบ นางคลี่ยิ้มบางพลางส่ายหน้าก่อนจะก้มลงมองทารกน้อย ‘อู๋ไห่ไห่’ ในอ้อมแขนด้วยแววตาลังเลเล็กน้อย “แต่ว่าไห่ไห่เขา…”“ไม่ต้องกังวล ไห่ไห่ไม่เป็นไรหรอก จิตวิญญาณของเขาพิเศษกว่าคนทั่วไปนัก…”จางอวิ๋นแย้มยิ้มปลอบโยน ทว่าภายในใจกลับเริ่มครุ่นคิดหนักผู้ครองกายาสูงสุด…คำสามคำที่เถากู่หลานเอ่ยถึงเมื่อครู่ กระตุกต่อมความทรงจำของเขาให้นึกถึง ‘เคล็ดวิชากายาสูงสุด’ ที่ตนเองกำลังฝึกฝนอยู่ชายชุดดำสองคนที่ลอบสังหารกู่หลานเป็นใครกัน?เหตุใด
