ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ภายใต้การควบคุมของเฉินเสียนดวงตาของเฉินเสียนเย็นชาและเฉียบแหลมขึ้น จ้องมองตรงไปยังว่าที่พระชายา และพูดออกมาด้วยเสียงเบาว่า “ต่อไปนี้ อยู่ให้ห่างจากเขาหน่อย เข้าใจไหม?”ว่าที่พราชายาหลับตาและตัวสั่น กล่าวว่า “เข้า…เข้าใจเพคะ…”302
เฉินเสียนจึงคลายนิ้วออก เธอไม่สามารถประคองตัวเองได้ เธอล้มลงกับพื้นในทันใด และลุกขึ้นอีกครั้งด้วยความอับอาย หันศีรษะและเดินจากไปด้วยนํ้าตาคลอเบ้านางกำนัลที่อยู่ใต้ระเบียงตกตะลึง และไม่สามารถหวนคืนสติได้เมื่อรู้ว่าเฉินเสียนเดินขึ้นบันไดไปยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พวกเขามีสติขึ้นและโค้งคำนับอย่างเคารพ พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้น่าพอใจอย่างมากเฉินเสียนมองไปที่ถ้วยยาในมือของนางและพูดเบา ๆ ว่า “ยาเย็นแล้ว จะเรียกเขาลุกขึ้นมากินยาหรือว่าจะตั้งไว้แล้วรอให้เขาตื่นก่อนแล้วค่อยนำไปอุ่นใหม่”หลานเอ๋อร์กล่าวอย่างเขินอาย “ให้บ่าวเถอะเพคะ บ่าวจะนำเข้าไปให้ท่านอ๋องในห้อง เวลานี้ท่านอ๋องน่าจะตื่นแล้วเพคะ”อันที่จริง ท่านอ๋องไม่ได้นอนเลย ก่อนหน้านี้เธอแค่พูดโกหกไปอย่างไม่คิดอะไรเฉินเสียนถือถ้วยยาในมือ เดินผ่านหลานเอ๋อร์ไปและกล่าวว่า “ในเมื่อตื่นแล้วงั้นเจ้าก็ไม่ต้องเข้าไปแล้ว”หลานเอ๋อร์ยังไม่ทันได้ขัดขวาง เฉินเสียนก็ผลักประตูห้องเข้าไปแล้วทันทีที่เฉินเสียนเงยหน้าขึ้น เธอเห็นซูเจ๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่างแสงอาทิตย์ที่อยู่นอกหน้าต่างนั้นอ
