ต่อมาทันทีที่หมอเทวดาเข้ามาในห้องและได้กลิ่นแป้งที่แรงของเธอ และเตือนเธอว่ากลิ่นนั้นรุนแรงเกินไปและไม่เอื้อต่อการพักฟื้นของซูเจ๋อหลานเอ๋อร์ได้ยินว่าองค์หญิงจาวหยางพาอาคันตุกะมาที่ประตู ดังนั้นนางจึงวิ่งไปที่ลานด้านหน้าเพื่อดู เมื่อนางมาถึง องค์หญิงจาวหยางก็เดินจากไปแล้ว เหลือเพียงอาคันตุกะ พร้อมด้วยพ่อบ้านพยักหน้าและโค้งคำนับอย่างระมัดระวังหลานเอ๋อร์หลบซ่อนตัวอยู่หลังเสา สายตาส่องประกายเมื่อเห็นว่าหญิงสาวผู้นั้นค่อนข้างคุ้นเคยในขณะนั้นเฉินเสียนกำลังยืนอยู่ในลานกว้างและมองไปรอบ ๆ ดวงตาที่ไม่สุขหรือทุกข์ของเธอจ้องมองเข้ากับหลานเอ๋อร์295
ด้วยเหตุนี้ หลานเอ๋อร์มองเห็นเฉินเสียนอย่างชัดเจนราวกับว่านางได้เห็นผีพ่อบ้านยังถามว่า “ฝ่าบาทเสด็จมาชมสวนในจวน ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะเริ่มต้นจากตรงไหนก่อนดีพ่ะย่ะค่ะ?”หลานเอ๋อร์หันหลังกลับและรีบวิ่งไปที่เรือนด้านหลัง เฉินเสียนก้าวเท้ายกขึ้นตามอย่างไม่รีบร้อนและกล่าวว่า “งั้นเริ่มจากที่เรือนหลักก่อนแล้วกัน”หลานเอ๋อร์รีบวิ่งกลับมาที่เรือนหลัก และยืนอยู่ที่ประตูด้วยความตกใจและกล่าวกับซูเจ๋อว่า “ท่านอ๋อง ฝ่าบาท ฝ่าบาทมาอีกแล้วเพคะ!”ซูเจ๋อยิ้มและไม่ได้คิดอะไรหลานเอ๋อร์ไม่เคยคาดคิดว่าคนที่มาแย่งท่านอ๋องตั้งแต่แรกนั้นคือกษัตริย์เมื่อเฉินเสียนก้าวเข้าไปในลานบ้าน ภาพที่เห็นยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ตรงกลางลานมีสระนํ้าหินซึ่งมีปลาคาร์พสีสดใสว่ายอยู่อย่างสบายใจเฉินเสียนย
