รือนหลักมาแล้วหลายวัน และเธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่หนทางที่จะไปต่อได้ยินมาว่าอาการป่วยของท่านอ๋องรุ่ยเริ่มดีขึ้นทุกวัน หากอยากเป็นพราชายาท่านอ๋องรุ่ยตามที่คาดหวังจะรู้ว่าไม่สามารถอยู่เฉย ๆ ได้อีกต่อไปดังนั้นเธอจึงริเริ่มที่จะสนเป็นห่วงเป็นใยอาการป่วยของท่านอ๋องรุ่ย และเดินเข้าออกเรือนหลักบ่อยครั้ง เมื่อก่อนเธอไม่เคยได้พบหน้าท่านอ๋องรุ่ย แต่หลังจาก294
ที่เธอเข้ามาในเรือนหลักและได้พบหน้าเพียงหนึ่งครั้ง เธอจึงมาที่เรือนหลักทุกวันราวกับว่าเธอสูญเสียจิตวิญญาณของเธอไปแล้วหลานเอ๋อร์รู้สึกอารมณ์เสียมากเมื่อรู้ว่าหลังจากว่าที่พราชายาได้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของท่านอ๋อง เธอเลยเปลี่ยนไปเป็นหมั่นเข้ามาที่เรือนหลัก นี่ขนาดยังไม่อภิเษกสมรสอย่างถูกต้อง หลานเอ๋อร์ได้ยินมาว่าเธอมักร้องไห้อยู่บ่อยครั้งตั้งแต่ที่ว่าที่พราชายาเดินเข้าออกที่เรือนหลักบ่อยครั้ง เธอก็นำงานของหลานเอ๋อร์ไปปฏิบัติเอง ทุกวันมักเข้าไปในห้องและเปิดหน้าต่าง นำนํ้าชาและยาไปถวาย ดูแลปรนนิบัติเป็นอย่างดีสาวใช้ในจวนต่างไม่พอใจในตัวเธอ สถานะของว่าที่พราชายาก็ดูสูงขึ้นกว่านางสนองพระโอษฐ์มาก แต่กลับทำเหมือนตัวเองเป็นนางสนองพระโอษฐ์ที่คอยเข้าหาท่านอ๋อง ทุกครั้งที่เธอปรากฏตัว มักมีกลิ่นหอมที่ฉุนจมูก ไม่รู้ว่าทาแป้งหนาไปสักเท่าไหร่เพียงแต่ว่าเธอพยายามอย่างหนักมาเป็นเวลานานและไม่เคยเห็นซูเจ๋อเงยหน้าขึ้นมองเธอ เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าเล็กน้อย
