จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเยาะเย้ย “ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครกันช่างกล้าลักพาตัวท่านอ๋องรุ่ยไปในวันอภิเษกสมรสของท่านอ๋องรุ่ย ที่แท้ก็เป็นจักรพรรดิของต้าฉู่นี่เอง ทำไมหรือ จักรพรรดิต้องการใช้วิธีนี้ในการมาเยือนเป่ยเซี่ยงั้นหรือ? หากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป ก็ไม่รู้ว่าใครจะน่าอับอายกว่ากัน!”เฉินเสียนไม่ได้มีปฏิกิริยากับคำพูดของเขาและกล่าวว่า “ข้าเพิ่งจะมา และไม่คุ้นเคยกับเป่ยเซี่ย เลยอยากจะเชิญท่านอ๋องรุ่ยมานำทาง และพาข้าเข้าไปในเมืองหลวง เพื่อดูขนบธรรมเนียมประเพณีของผู้คนที่นี่ มีอะไรผิดปกติหรือ?”“วันนี้เป็นวันมงคลสำคัญของท่านอ๋องรุ่ย! ท่านไม่เพียงแค่ทำลายงานอภิเษกสมรส แถมยังพาคนไปอีก ท่านไม่คิดว่ามันไร้ยางอายเกินไปที่จะพูดออกมาเช่นนี้ในฐานะองค์จักรพรรดิ?” จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตั้งตารอให้ทั้งชีวิต เพื่อให้ซูเจ๋อจะไม่มีความผูกพันใด ๆ กับต้าฉู่อีกต่อไป แต่ตอนนี้ถึงแม้เขาไม่กลับไปที่ต้าฉู่ ต้าฉู่กลับมาหาเขาถึงนี่!เฉินเสียนขดริมฝีปากและพูดอย่างปราชดปราชันว่า “หากจะพูดถึงงานอภิเษกในวันนี้นั้น ข้าไม่เพียงอยากจะหัวเราะใส่เป่ยเซี่ยเท่านั้น เด็กเล็กไม่รู้ประสาก็ว่าไปอย่าง แต่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยอายุปูนนี้แล้วยังเชื่อเรื่องการแต่งงานเพื่อสะเดาะเคราะห์ด้วยหรือ? จักรพรรดิเป่ยเซี่ยผู้มีความสามารถฉลาดปราดเปรื่อง กลับมีความเชื่องมงาย”จักรพรรดิเป่ยเซี่ยตรัสว่า “ท่านมันเด็กเมื่อวานซืน พูดมากไปจะมีประโยชน์อะไร อย่
