เฉินเสียนกล่าว “ข้าทำสัญลักษณ์สีแดงนั่นไว้คือเมืองใหญ่ที่รํ่ารวยที่สุดของเย่เหลียงทั้งหมด ข้าอยากให้เจ้าเข้าไปในอาณาเขตของพวกเขา โดยเริ่มจากการค้าขายในสิ่งที่ปราชาชนต้องการมากที่สุดก่อนอาทิเช่น อาหารแห้งและนํ้ามัน เพื่อให้เจ้าตั้งหลักให้มั่งคง จากนั้นที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของเจ้าในการแสดงความสามารถแล้ว การรวมรวบทรัพย์สินโดยมิชอบนั้นเป็นจุดแข็งของเจ้า มีต้าฉู่เป็นกองหนุนให้ เจ้าไม่มีอะไรที่ต้องเกรงใจ ”เหลียนชิงโจวตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นก็ยิ้มขึ้นมาอย่างจริงใจ เป็นจริงดั่งที่ว่าต้องเต็มที่จริงใจกับคนอื่นเพื่อนเส้นทางที่กว้างขึ้นในอนาคต ที่แท้ความหอมหวานมักจะมาอยู่ในตอนท้ายเสมอ เขามองไปที่แผนที่แล้วก็เอ่ยถามไปด้วยว่า“เหตุใดฝ่าบาทถึงได้เข้าใจเศรษฐกิจของเย่เหลียงได้ชัดเจนยิ่งนี้พ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าว“ต้องขอบใจเย่ซวิ่น ถ้าเสด็จพ่อของเขารู้ก็คงโกรธแค้นเป็นแน่”ครั้งที่แล้วเมื่อตอนที่อยู่พระตำหนักไท่เหอเย่ซวิ่นนั้นดื่มเหล้าจนเมามาก พูดทุกสิ่งอย่างที่ตัวเองรู้ให้กับเฉินเสียนฟัง กลับไม่คิดว่าเฉินเสียนจะจำคำพูดนั้นไว้ในใจมาตลอดการแข่งขันระหว่างสองอาณาจักรนั้นไม่จำเป็นต้องก่อสงคราม แต่เป็นการเริ่มจากเจาะเข้าไปในฐานเศรษฐกิจ ถ้าเกิดเหลียนชิงโจวตั้งรกรากมั่นคงในเย่เหลียงได้แล้ว อนาคตเย่เหลียงก็ไม่อาจกล้าที่จะก่อสงครามอย่างง่ายดาย เพียงแต่ถ้าคิดจะถอนรากถอนโคนต้าฉู่ เย่เหลียงนั้นก็ต้องประสบปัญหาที่
