างที่สำคัญมากกว่านั้น ไม่ใช่คำที่เรียบง่ายว่า“ความกตัญู”สองคำนี้ที่จะครอบคลุมทุกสิ่งอย่างได้245
เหลียนชิงโจวกล่าว“เช่นนั้นมาคุยเรื่องการค้ากันดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”เขาไม่ได้หวังที่จะได้กำไรมากมายจากเรื่องนี้ เพียงแค่สามารถรักษาชีวิตน้อยๆนี้ไว้ได้ก็ถือว่ากำไรแล้วเฉินเสียนใช้นิ้วเคาะไปที่โต๊ะแล้วเอ่ยว่า“แม้ว่าเจ้าจะเป็นพ่อค้าในนามจักรพรรดิของต้าฉู่ แต่ก็ยังเป็นเพียงพ่อค้าพลเมืองคนหนึ่ง บ่อเกลือและเหมืองแร่คือเส้นเลือดใหญ่ของต้าฉู้ ผลกำไรจากที่นี่นั้นมิอาจประเมินค่าได้” เธอวางนิ้วลงทันที แล้วมองที่เหลียนชิงโจว “เจ้าอยากครอบครองมันหรือไม่？”เหลียนชิงโจวใช้ความคิดแล้วเอ่ยว่า“คนใจซื่อนั้นจะไม่พูดลับลมคมใน ไม่อยากจะแสร้งทำเป็นคนดี เพียงแต่ข้าน้อยนั้นรักในความมั่งคั่ง แล้วก็ยังรักชีวิตสามารถที่จะครอบครองทั้งสองได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ？”เฉินเสียนกล่าว “เจ้าเป็นพ่อค้าในนามจักรพรรดิที่มีความมั่งคั่งบนโลกหล้าถ้าเกิดไม่มีชีวิตก็คงไม่เสียดาย？ ข้าตั้งใจจะปรับปรุงระบบบ่อเกลือและเหมืองแร่ให้ดีขึ้น ทำปราชาชนพลเรือนได้ร่วมกันเป็นเจ้าของและร่วมกันควบคุมดูแล ถึงเวลานั้นเจ้าก็จะเป็นปราชาชนเพียงหนึ่งเดียวของต้าฉู่ที่จะได้ร่วมมือกับฝ่ายการค้าของราชสำนัก ข้าขอแค่สองส่วนสิบจากผลกำไรของเจ้า เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร？”เหลียนชิงโจวครุ่นคิดอยู่นาน จึงเอ่ยขึ้นว่า“ฝ่าบาทต้องการอะไรพ่ะย่ะค่ะ？”เฉินเสียนกล่าว“ข้าต้องการห้าส่วนสิบข
