จากที่เข้านอนเรียบร้อยแล้ว เฉินเสียนก็ได้แอบนำไม้แกะสลักที่เธอแกะเองไปไว้ที่ใต้หมอนของเขา มันเป็นตั๊กแตนไม้ที่สวยงามเป็นอย่างมาก วันรุ่งขึ้น หลังจากที่เฉินเสียนไปว่าราชกิจที่ราชสำนักในยามเช้าแล้ว ซูเซี่ยนก็ได้ตื่นมาเห็นมันเข้า จึงได้หยิบมันขึ้นมาเล่น จากนั้น ใบหน้าและนัยน์ตาของเขาก็ค่อยๆ ปรากฏรอบยิ้มบางๆ ขึ้นมาขณะที่แม่นมซุยกำลังปรนนิบัติดูแลเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่นั้น ก็ได้เห็นรอยยิ้มของเขา จึงได้พูดขึ้นว่า : “เมื่อคืนหลังจากที่พระองค์เข้าบรรทมไปแล้ว ฝ่าบาทก็ได้ทรงแกะสลักมันทั้งคืน ตรัสว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่จะมอบให้อาเซี่ยนเพคะ”212
ซูเซี่ยนจึงถามขึ้นว่า : “เมื่อคืนท่านแม่ของข้าเข้านอนดึกมากหรือเปล่า?”“ถึงแม้ว่าจะเข้าบรรทมดึกกว่าปกติ แต่เพราะทรงเห็นว่าอาเซี่ยนได้บรรทมเป็นอย่างดี ดังนั้นฝ่าบาทจึงไม่ได้สูญเสียการบรรทมแต่อย่างใดเพคะ”ซูเซี่ยนรู้ดีว่าท่านแม่ของเขามักมีภาวะนอนไม่หลับอยู่บ่อยครั้ง บางครั้งท่านแม่ของก็มักจะนอนกอดสิ่งของที่ท่านพ่อของเขาเคยมอบไว้ให้จนดึกดื่นแล้วจึงค่อยเข้านอนใบเมเปิลบนเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว เฉินเสียนได้พาซูเซี่ยนไปชมใบเมเปิลบนเขาเช่นเดียวกันกับคนอื่นๆความทรงจำอันเลือนรางของวันวานที่ผ่านมา ตอนที่ซูเจ๋อพาเธอขึ้นเขาเป็นครั้งแรก ทั้งภูเขาราวกับเพลิงไฟสีแดงที่กำลังโหมกระหนํ่า สวยสดงดงามตระการตาเป็นอย่างมาก แต่น่าเสียดายที่มีข่าวลือว่ามีหมาป่าอยู่บนเขา เพรา
