เฉินเสียนนึกขึ้นได้ ตอนนั้นรู้สึกว่าซูเจ๋อเคยพูดถึงว่าเขานั้นได้ทำเอกสารฉบับหนึ่งหายไป นึกไม่ถึงเลยว่าจะหาเจอที่นี่ตอนนั้นซูเจ๋อบอกว่าทำหายไปแล้ว แล้วทำไมเขาถึงให้พ่อบ้านเอาไปเผาทิ้งล่ะ?ถึงแม้ว่าพ่อบ้านจะเก็บเอกสารแผ่นพับนี่ไว้ แต่ก็ไม่ได้เปิดดูเนื้อหาภายในเพราะฉะนั้นจึงไม่รู้ว่าข้างในนั้นคืออะไรเฉินเสียนเปิดดูทีละหน้า เมื่อเปิดถึงหน้ากลาง เธอก็ได้หยุดชะงักไปบนแผ่นหน้ากระดาษที่สีออกเหลืองนั่นมีคราบเลือดอยู่ด้วยร่างกายของเธอเย็นเฉียบขึ้นมาทันที ค่อยๆ ลูบคราบเลือดเบาๆ ด้วยมือที่สั่นเทา คราบเลือดนั้นแห้งไปแล้ว เหมือนคราบเลือดที่ทำเปื้อนทิ้งไว้ตั้งนานแล้วเฉินเสียนอ้าปากค้าง พยายามที่จะข่มความสั่นเทานั่นไว้ พร้อมกับถามขึ้นว่า: “เจ้าเคยได้เปิดจุลสารฉบับนี้ดูหรือไม่”พ่อบ้านตอบกลับไปว่า : “บ่าวมิบังอาจเปิดอ่าน จึงไม่เคยดูเนื้อหาข้างในสักครั้งขอรับ”จู่ๆ เฉินเสียนเหมือนจะเข้าใจได้ ว่าทำไมซูเจ๋อถึงต้องโกหกว่าจุลสารฉบับนี้ได้หายไป แล้วทำไมถึงต้องสั่งให้พ่อบ้านเผามันทิ้ง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทุ่มเททำมันมาอย่างยากลำบาก คำตอบทั้งหมดมันอยู่ในนี้นี่เอง เธอรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้าขึ้นมาทันที188
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วพับจุลสารฉบับนั้น กอดไว้ในอ้อมกอด เดินออกจากห้องตำรา ตรงไปยังป่าไม้ไผ่อย่างรีบร้อน พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้าอยากจะอยู่คนเดียวสักพัก ไม่ต้องมาสนใจข้า”เฉินเสียนเดินเข้าไปในป่าไม้ไผ
