หวงแหน และแขนอีกข้างของเธอก็ได้พลัดร่วงจากไหล่ของฉินหรูเหลียง ใบหน้าของเธอขาวซีดและสะลึมสะลือใกล้จะหมดสติฉินหรูเหลียงอุ้มเธอขึ้นบนหลังม้า มุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของวังหลวง เธอยอมที่จะระบายมันออกมาเช่นนี้ ก็แสดงว่าภายในหัวใจของเธอคงจะเจ็บปวดจนแตกสลายไปแล้วลมที่หนาวเย็นพัดเส้นผมของเฉินเสียนบางเบา เธอหรี่ตาลงอยู่ในอ้อมแขนของฉินหรูเหลียงฉินหรูเหลียงเพียงก้มหน้าลง คางของเขาก็สัมผัสโดนท้ายทอยของเธอ เขาหอมผมของเธอเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้ว”ภายใต้เสียงฝีเท้าของม้า ยังคงได้ยินนํ้าเสียงที่อ่อนล้าของเฉินเสียนพูดขึ้นว่า: “ข้าคงไม่คู่ควรที่จะรักเขา ทั้งๆ ที่เขาป่วย แต่ข้ากลับไม่รู้อะไรเลย ข้ารู้เพียงว่าทุกๆ สิ่งที่เขาทำนั้นมันผิดปกติและมีพิรุธ และข้าก็ไม่เชื่อว่าทั้งหมดนี้มาจากใจจริงของเขา แต่ข้ากลับไม่เคยสังเกตเห็นเลย ว่าเขากำลังจะตายแล้วแท้ๆ”193
“เป็นข้าเองที่ไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน ข้ายังนึกว่าหากข้าอธิษฐาน เขาก็จะมีอายุที่ยืนยาว ข้ามันช่างไร้เดียงสาเสียจริง”เธอถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ข้ามันสมควรที่จะได้รับบทลงโทษคนที่สมควรจะตายควรเป็นข้าถึงจะถูก”เฉินเสียนผู้ซึ่งเคยดื้อรั้นและแกร่งกล้า ผู้ที่ไม่เคยย่อท้อและยอมพ่ายแพ้แม้ว่าจะยากเย็นถึงเพียงไหน แต่ตอนนี้ เธอกำลังค่อยๆ ละทิ้งแม้กระทั่งตัวเธอเองฉินหรูเหลียงพูดขึ้นด้วยความเจ็บปวดว่า : “เขาเป็นคนแบบไหนท่านยังไม่เข้าใจ
