วันนี้ในวังหลังมีความว่างเปล่า พอเทียบกับพระตำหนักเย็นแล้ว ไม่ได้หนาวยะเยือกขนาดนั้น เจ้านายที่อยู่ในพระตำหนักเย็นจะมีนางกำนัลมาคอยปรนนิบัติโดยเฉพาะ มิต้องกลัดกลุ้มเรื่องเสื้อผ้าอาหาร เพียงแต่สถานที่นี้เงียบสงบอยู่บ้างเล็กน้อยเท่านั้นเองคิดไม่ถึง ดอกบ๊วยในพระตำหนักเย็นเบ่งบานแล้ว ทิวทัศน์ในท้องนภาเต็มไปด้วยหิมะเย่ซวิ่นว่างไม่มีอะไรทำ ฝึกฝนร่างกายทุกวัน และได้เด็ดดอกบ๊วยลงมาแล้วนำไปใส่ในแจกันดอกไม้ มีเวลาว่างสบายอกสบายใจก็ตัดเล็มให้เข้ารูปทรงตอนที่ซูเซี่ยนไป เห็นในมือของเขาถือกรรไกร นั่งอยู่ในศาลาเซวีย ร่างกายมีเสื้อคลุมกันลมปกคลุมอยู่ ใบหน้าราวกับดอกบ๊วยที่อยู่ในแจกันดอกไม้ ค่อนข้างเชื่อมโยงสง่างามอย่างมากดอกบ๊วยที่เขาตัดเรียบร้อยแล้ว ไม่เสมอกันแต่ทว่าสวยงามมากซูเซี่ยนยืนมองเขาอยู่ด้านนอกศาลาเซวียเย่ซวิ่นยิ้มขึ้นมา อย่างคนอารมณ์ดี กล่าวขึ้นว่า “โอ้ แขกที่นานๆมาครั้งนี่”ซูเซี่ยนกล่าวว่า “ถูกให้มาอยู่ที่พระตำหนักเย็น พระองค์ยังมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุขสมรื่นรมย์”ในมือเย่ซวิ่นรองแจกันดอกบ๊วยไว้ แล้วเดินออกมาจากศาลาเซวียอย่างเอ้อระเหย ก้มศีรษะลงมองเด็กน้อยที่อยู่ตรงหน้า แล้วกล่าวว่า “นางกำนัลของข้าที่นี่คอยปรนนิบัติอย่างดี หิวแล้วมีของกิน หนาวแล้วมีไฟผิง เบื่อแล้วยังสามารถให้นางกำนัลเต้นระบำให้ข้าดูได้ ยังนับว่าสุขสบาย ก็ไม่รู้ว่าออกจากประตูของพระ170
ตำหนักข้าแล้ว สรุปว่าด้านในประตูพ
