ทั้งหมดล้วนเป็นความเงียบสงบแม่ทัพเจิ้นซีจัดสรรส่งคนตามหาอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่ต้นนํ้าจนถึงกลางแม่นํ้าก็ไม่ได้เห็นศพลอยขึ้นมาอีกเฉินเสียนไม่เชื่อ เธอไม่เชื่อว่าซูเจ๋อจะมาตายอยู่สถานที่เช่นนี้159
เมื่อครั้งในอดีต คลื่นพายุลมแรงเท่าไหร่ก็สามารถข้ามผ่านมาได้ เขาประสบความสำเร็จแล้วจะตายอยู่ที่สถานที่เช่นนี้ได้อย่างไรกันเธอไม่เชื่อเธอนั่งอย่างไร้จุดหมายอยู่บนแพไม้ สายตามึนงงล่องลอยมองผืนนํ้า เมื่อมีสิ่งของพัดผ่านมา เธอก็ไม่ลังเลที่จะกระโดลงไป เพื่อที่จะรั้งสิ่งนั้นไว้ ผลสุดท้ายเธอมองดูก็ไม่ใช่ซูเจ๋อในใจเฉินเสียนกลัวว่านั่นจะไม่ใช่ซูเจ๋อ แต่กลับยิ่งกลัวว่านั่นจะเป็นซูเจ๋อเธอนั่งเฉาโรยราอยู่บนแพไม้ ไม่รู้ว่ากระโดดลงนํ้าแล้วกี่ครั้ง ผิวของเธอเปียกชื้น คลุมด้วยชุดของฉินหรูเหลียงหลังจากที่เข้าสารทฤดู แม่นํ้านี้ซึมซาบไปด้วยความเย็น เธอสั่นเทาไร้เรี่ยวแรง แต่ทว่ากลับไม่ยอมไปจากที่นี่เธอมักจะมอง ไม่แน่ว่าซูเจ๋ออาจจะกลับมา เธอเหนื่อยล้าไม่พบเจอซูเจ๋อจะทำอย่างไร?ดึงดันอยู่เป็นเวลานาน ความหวังที่มีเหลือเพียงน้อยนิดในใจ และวันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วก็ถูกดับมอดเลือนหายตอนที่เธอหลับตาและล้มลง ภาพตรงหน้าค่อยๆมืดมิด ในโลกของเธอ มืดสนิทไม่พบแสงสว่างอีกเลยตั้งแต่ไหนแต่ไรมา เฉินเสียนใช้ขีดจำกัดของร่างกายตัวเอง ความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวังประเดประดังเข้ามา ขัดเกลาจิตใจที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของเธอ ในที่สุดก
