็พังทำลายเธอฉินหรูเหลียงพาเธอออกจากแม่นํ้าฉวีเจียงกลับมาภายในค่ายทหาร เธอได้รับความเย็น ไข้สูงอย่างต่อเนื่อง160
นี่เป็นครั้งหนึ่งที่เฉินเสียนเป็นไข้หนักที่สุด ทั้งตัวมีความร้อนแผ่ซ่าน ศีรษะผมเผ้ายุ่งเหยิง ร้อนจนกลายเป็นเลอะเลือนช่วงเวลาที่เธอลืมตาขึ้น ภายในดวงตาร้อนระอุ แววตาทั้งสองข้างไร้จิตวิญญาณสองวันหลังจากนั้นเฉินเสียนได้สติมาบ้าง ฉินหรูเหลียงสัมผัสที่บริเวณหน้าผากของเธอ ขมวดคิ้วแน่น หน้าผากของเธอยังคงมีความร้อนอยู่บ้างโชคดีที่ในที่สุดไข้สูงก็ลดลงแล้ว แต่ไม่รู้ว่าไข้ที่ลดลงจะอยู่ได้นานเท่าไหร่ตอนที่ดึงมือกลับมา เฉินเสียนได้จับที่มือของฉินหรูเหลียงทันที เธอมองกระโจมอย่างเลื่อนลอย สีหน้าซีดขาว ริมฝีปากไร้เลือดฝาดแห้งผาก กล่าวขึ้นว่า“มีข่าวคราวของเขาหรือไม่? ”ฉินหรูเหลียงเจ็บปวดหัวใจ กล่าวว่า “เพลานี้ยังไม่มี แต่ว่าการรายงานข่าวด่วนได้แจ้งให้แต่ละสถานที่ตามรายทางแม่นํ้าฉวีเจียงจนถึงเจียงหนานทราบแล้วขุนนางแต่ละสถานที่จะตรวจสอบบริเวณแม่นํ้าที่ตนดูแลอย่างละเอียดรอบคอบหากว่าพบเจอ จะรายงานโดยทันที พระองค์พักฟื้นอย่างเต็มที่เถิดพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนไร้การตอบสนอง และยังคงไร้จิตวิญญาณเหมือนเดิมฉินหรูเหลียงกล่าวอีกว่า “ไม่มีข่าวคราว มิใช่เป็นข่าวที่ดีที่สุดหรือพ่ะย่ะค่ะ?ชัดเจนว่าเขาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ เพียงแค่ไร้การติดต่อเท่านั้นเอง”หากสามารถทำให้เฉินเสียนสงบจิตใจได้บ้าง เช่นนั้นการพูดคำหลอ
