กเธอครั้งแล้วครั้งเล่า มันจะเป็นไรล่ะเฉินเสียนกล่าวถามว่า “เขาสามารถหาเส้นทางกลับเรือนได้หรือ?”สุดท้ายฉินหรูเหลียงก็ไร้การพูดกลับ161
ต่อมาก็ได้ออกไปเอายามาให้กับเฉินเสียน ชั่วประเดี๋ยวเดียวที่ไม่อยู่ พอกลับมาพบว่าเฉินเสียนไม่ได้อยู่ที่กระโจมแล้ว เขาทั้งสงสารเจ็บปวดใจทั้งหงุดหงิด เกรงว่าเฉินเสียนจะไปที่แม่นํ้าฉวีเจียงนั่นเพื่อค้นหาพอได้ถาม ก็ได้รู้ว่าเฉินเสียนไม่ได้ไปจากค่ายนี้ เธอเพียงแค่ไปกระโจมของแม่ทัพ และรับสั่งให้แม่ทัพเจิ้นซีเรียกทหารสามเหล่าทัพรวมตัวบนหน้าผากของเฉินเสียนพันล้อมรอบด้วยสายคาดหน้าผาก ไข้ที่มีเล็กน้อยยังมิจางหาย จิตวิญญาณยังอ่อนแอเป็นอย่างมาก ใบหน้าที่ซีดเผือดขับให้ดวงตาแดงกํ่าของเธอแดงราวกับสีของเลือดนายทหารและเหล่าทหารทั้งหมดอยากจะเกลี้ยกล่อมให้เธอกลับไปพักผ่อนแต่ทว่ากลับถูกเธอใช้สายตาดุดันกวาดมอง เลยได้แต่เงียบเฉินเสียนกางแผนที่บริเวณชายแดนต้าฉู่กับหมานอี๋ออก ธงเล็กที่อยู่ในมือของเธอไม่หยุดที่จะศึกษาการวางหมากอย่างละเอียดบนแบบที่ทำด้วยทราย แล้วกล่าวขึ้นว่า “การสู้รบกับพวกหมานอี๋ กองกำลังทหารของข้าเอาชนะได้ เหตุใดไม่ไล่โจมตี ข้าต้องการออกศึกกับพวกหมานอี๋ด้วยตนเอง และส่งพวกเขาทั้งหมดลงไปใต้ธรณี แพร่กระจายคำสั่งออกไป เสริมกำลังสามเหล่าทัพให้แข็งแกร่งขึ้นเตรียมการสู้รบโดยทันที”ในเสียงแหบแห้งนั้น ทำให้ปรากฏเห็นกลิ่นอายความดุร้าย
162
