หนึ่งเดือนให้หลัง ซูเจ๋อยังไม่ได้กลับมาเฉินเสียนสะสางงานราชกิจได้ถนัดมากขึ้น เธอทยอยได้รับฎีการายงานผลสำรวจจากแหล่งต่างๆ บางแห่งเกิดการระบาดของตั๊กแตน บางแห่งมีฝนตกหนักเกินไป บางแห่งก็มีปัญหาด้านการจัดสรรทรัพยากรนํ้าและบางที่ก็ขาดแคลนทุนทรัพย์ด้านการเกษตรจำนวนมาก สรุปก็คือมีปัญหาหลากหลายรูปแบบแน่นอน เมื่อสำรวจแล้วก็ต้องแก้ไขปัญหาพวกนี้ เมื่อปวงชนเห็นขุนนางมาสำรวจต่างพากันยกยอสรรเสริญว่าใส่ใจราษฎร เห็นผลประโยชน์ของปวงปราชาเป็นที่ตั้งซึ่งฎีกาถวายการสำรวจพวกนี้ไม่มีลายมือของซูเจ๋อเลยสักฉบับ เฉินเสียนไม่รู้ว่าเขาอยู่ในกล่◌ุมสำรวจไหน คงเป็นเพราะกลัวเฉินเสียนจะหาเขาเจอ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เขียนฎีการายงานด้วยตัวเองยามที่มวลปราชาเก็บเกี่ยวผลผลิตในสารทฤดูต่างพากันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เพราะปีนี้มีผลผลิตเป็นกอบเป็นกำราชสำนักก็พลอยปลาบปลื้มไปด้วย เพราะได้รับข้าวสารเข้าคลังหลวงด้วยใบเมเปิ้ลบนภูเขาแทบชานเมืองกลายเป็นสีแดงชาดแล้ว เมื่อมองจากที่ไกลจะพบเป็นสีแดงฉูดฉาดเต็มไปหมด คนในเมืองหลวงถือที่นั่นเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ต้องแข่งกันไปในสารทฤดูซูเซี่ยนเสนอให้เฉินเสียนออกไปเที่ยวนอกวังบ้าง เพียงแต่เธอขังตัวเองไว้ในกรงเหล็ก หัวใจมืดมนไร้แสงสว่าง ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจไปชมวิวทิวทัศน์กัน146
ย่างเข้าสู่เหมันตฤดูเธอก็ไม่เห็นซูเจ๋อกลับมา ทว่ายังดีที่เธอได้รับจดหมายจากซูเจ๋อหนึ่งฉบับ ทำให้ชีวิตไร้ความหวังข
