องเธอแต่งแต้มสีสันขึ้นอักษรทุกตัวในจดหมายชัดเจน ล้วนเป็นลายมือของซูเจ๋อทั้งสิ้นเฉินเสียนอ่านอย่างเชื่องช้า ด้วยเกรงว่าจะอ่านจบในช่วงเวลาสั้นซูเจ๋อเขียนในจดหมายว่า เขาอยู่ในทิศใต้อย่างปลอดภัยและสุขสบาย เขาได้ลิ้มลองอาหารประจำถิ่นและสัมผัสประเพณีพื้นบ้าน บอกเธอไม่ต้องเป็นห่วงเฉินเสียนถือจดหมายวางกลางอก ยามราตรีนี้เธอนอนไม่หลับ จิตใจกระสับกระส่าย ไฟจากตะเกียงยังคงส่องแสงสว่างเรืองไร เธอตั้งใจอ่านจดหมายครั้งแล้วครั้งเล่า พลางจินตนาการภาพซูเจ๋อกำลังเขียนจดหมายอย่างคะนึงหาหัวใจเจ็บปวดจนหายใจไม่สะดวก เธอขดตัวเอง หากเธอมีกระดองก็คงดี เธอจะได้หลบเข้าไปในนั้น จะได้ผ่านพ้นรัตติกาลอันอ้างว้างยาวนานนี้ไปทุกคํ่าคืนภายหลังความหวังสิ่งเดียวของเฉินเสียนก็คือตั้งหน้าตั้งตารอคอยจดหมายจากซูเจ๋อ โชคดีที่ซูเจ๋อไม่ได้ส่งจดหมายมาเพียงหนึ่งฉบับเท่านั้น เธอจะได้รับจดหมายประมาณครึ่งเดือนหนึ่งฉบับการอ่านจดหมายของซูเจ๋อกลายเป็นเรื่องใหญ่โตมโหฬารที่สุดของเฉินเสียนบางเพลากำลังให้เหล่าขุนนางเข้าเฝ้ายามเช้าเพื่อหารือเรื่องราชการ แต่เมื่อผู้ส่งสารเข้ามาถึงพระราชวังแล้วจะม่◌ุงมายังท้องพระโรงโดยตรง และเฉินเสียนจะวางมืองานราชกิจทุกอย่าง จากนั้นก็นั่งอยู่บนบัลลังก์สูงพลันฉีกหัวซองจดหมายอย่างลุกลน แล้วเปิดจดหมายอ่านโดยไวเธอจะนิ่งเงียบเนิ่นนาน จากความนิ่งเงียบก็จะเปล่งเสียงหัวเราะออกมาหัวเราะเรื่อยๆจนขมวดคิ้วขึ้น147
เหล่
