หอ ทุกครัวเรือนในเมืองหลวงต่างครื้นเครงไปด้วยบรรยากาศฉลองปีใหม่ มีเพียงพระตำหนักอันหรูหราแห่งนี้ที่จืดชืดธรรมดาเมื่อคราที่ขุนนางแอบรวมตัวกัน ล้วนรู้สึกเห็นใจและสงสารจักรพรรดินีเป็นอย่างยิ่ง หารือกันว่าหลังตรุษจีนพวกเขาจะเสนอให้จักรพรรดินีแต่งงาน ภายในพระราชวังจะได้ไม่เงียบเหงาเกินไปพอถึงวันตรุษจีน เฉินเสียนก็ออกจากวังไปที่แม่นํ้าหยางชุน มองดูผู้ใหญ่พาเด็กๆมาเล่นแถวแม่นํ้าสักพัก จากนั้นเธอก็เดินเล่นในถนน พอรู้ตัวอีกทีเธอก็มาถึงหน้าจวนของซูเจ๋อเสียแล้วหน้าประตูจวนของเขาเงียบงันกว่าปีที่แล้วพ่อบ้านแก่ตัวขึ้นทุกปี ยังไม่ทันเก็บกวาดหิมะหน้าประตูจวน เขาก็เห็นเฉินเสียนมาเยือน ทำให้พ่อบ้านรู้สึกคาดไม่ถึง และทอดถอดใจ“ฝ่าบาทจะเข้ามานั่งไหมพ่ะย่ะค่ะ?” พ่อบ้านกล่าว “ถึงแม้ใต้เท้าไม่อยู่บ้านนํ้าชาอ่◌ุนๆกระหม่อมก็ยังพอเอาออกมาต้อนรับได้พ่ะย่ะค่ะ”“ดี”เฉินเสียนเข้าไปในจวน นั่งในห้องที่เธอกับซูเจ๋อเคยพักสักพัก จากนั้นก็ไปห้องตำราของซูเจ๋อต่อ150
ห้องตำราของเขาสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ แสงสว่างเพียงพอ กางม่านหน้าต่างที่ทำมาจากไม้ไผ่ครึ่งหนึ่ง กระถางธูปมีแต่ขี้เถ้า ไม่มีกลิ่นของไม้กฤษณาเลยสักนิดเธอนั่งแน่นิ่งอย่างนั้น ไม่ได้แตะต้องข้าวของในห้องตำราเลยสักชิ้น กระทั่งหนังสือหรือภาพวาดก็ไม่เปิดดูเลย เธอเกรงว่าจะทำลายลักษณะที่ซูเจ๋อทิ้งไว้เมื่อเริ่มราชการหลังตรุษจีน เฉินเสียนก็ออกประกาศตามหาคนทั่วทั้งอาณาเขต
