จู่ ๆ ซูเซี่ยนก็นึกถึงสิ่งที่ท่านพ่อของเขาพูดกับเขาที่หน้าโรงเรียนไท่ เขาจะต้องเติบโตอย่างรวดเร็วและปกป้องท่านแม่ของเขาให้ดีเมื่อเห็นว่าเฉินเสียนเป็นเช่นนี้ในตอนนี้ ซูเซี่ยนรู้สึกลำบากใจมากและไม่รู้ว่าจะปลอบโยนเธออย่างไรเขาเพิ่งเช็ดรอยนํ้าตาในเบ้าตาของเฉินเสียน แล้วเฉินเสียนก็ยิ่งมีนํ้าตาหยดออกมา ดูเหมือนเธอจะหลับอยู่ แต่พึมพำชื่อซูเจ๋อเบา ๆ ในปากของเธอซูเซี่ยนกล่าว “ไม่ร้องไห้ ไม่มีอะไรหนักหนาหรอกขอรับ” หลังจากหยุดชะงักและกล่าวอีกว่า “เดี๋ยวเขาก็มาขอรับ”เฉินเสียนลืมตาอย่างสงบและมองไปที่ซูเซี่ยนด้วยรอยยิ้มพร้อมนํ้าตาในรอยยิ้มของเธอ และถามอย่างอ่อนโยนว่า “เจ้าเป็นซูเจ๋อตอนเล็ก ๆ ใช่ไหม ที่แท้ตอนเด็ก ๆ ท่านก็มีหน้าตาที่หล่อเหลา”ซูเซี่ยนไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบ ๆ อย่างนั้นกระทั่งซูเจ๋อฉวยโอกาสในคํ่าคืนนี้เพื่อมายังพระตำหนักไท่เหอ ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องนอน กลิ่นของเหล้าสับปะรดก็โชยมาบนใบหน้าของเขา ซึ่งทำให้เขาขมวดคิ้วและกล่าวว่า “ทำไมท่านแม่ดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้”ซูเซี่ยนหันกลับมาหาเขา ลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าเขา และมองเขาด้วยแววตาที่มีนํ้าตาและกล่าวกับเขาว่า “ท่านพ่ออยู่ดูแลท่านแม่ทั้งคืนได้ไหม ต่อไปข้าจะเชื่อฟังคำสั่งของท่านพ่อ จะรีบเติบโต ท่านแม่เป็นแม่ของข้า ท่านพ่อจะทำให้ท่านแม่เสียใจแบบนี้ไม่ได้”ซูเจ๋อกล่าว “เจ้าออกไปข้างนอกแล้วรีบเข้านอนเถอะ”123
จากนั้นซูเซี่ยนก็ออกไป อวี้เยี่ยนก็
