ียนเกือบลืมวิธีหายใจซูเจ๋อจับศีรษะของเธอ มองดูดวงตาที่หมองมัวของเธอ และกล่าวว่า “อย่าลืมว่านี่คือความฝัน หากท่านไม่ฟัง ความฝันนี้จะตื่นขึ้น และข้าก็จะเลือนหายไป”เฉินเสียนตัวสั่นไหว และมองไม่ที่เขาอย่างไม่มีทางเลือก126
ซูเจ๋ออุ้มเธอขึ้นจากพื้น วางเธอลงบนเตียง และกระซิบว่า “ต่อไปห้ามดื่มเหล้าคนเดียวแบบนี้อีก ดีที่สุดหากจะไม่แตะต้องเหล้าอีก เมื่อก่อนมีข้าอยู่ แต่ต่อไปไม่มีข้าแล้ว ท่านดื่มหนักจะทำอย่างไร”เฉินเสียนส่ายหน้าซูเจ๋อกล่าว “ท่านต้องสัญญากับข้า หากท่านไม่สัญญาข้าจะไปเดี๋ยวนี้”เฉินเสียนคว้ามุมเสื้อของเขาและไม่ยอมปล่อยเขาไป เธอกลัวเหลือเกินว่าซูเจ๋อจะจากไป เธอลูบร่างกายและจูบเขา เธอจูบเขาที่คออย่างเก็บกด เธอกัดลูกกระเดือกและคางของเขา และกล่าวว่า “อย่าไปไหน…”ซูเจ๋อนั่งอยู่ข้างเตียงโดยไม่ขยับไปไหน และปล่อยให้เธอกระทำเฉินเสียนตัวสั่นและจูบริมฝีปากที่เย็นชาของเขา โดยที่หน้าผากของเธอกดทับเขา และพูดว่า “ซูเจ๋อ ข้าไม่ให้ท่านไปไหน ท่านไม่ชอบเป็นขุนนางผู้มีอำนาจหรอกหรือ ท่านตั้งใจเป็นขุนนางผู้มีอำนาจของท่านต่อไป ข้าออกคำสั่งให้ท่านห้ามออกไปจากชีวิตของข้าตลอดไป”เธอไม่ได้พูดด้วยความหยิ่งผยองสั่งการ แต่กลับทำให้ตัวเองดูเล็กลง ๆเฉินเสียนผลักซูเจ๋อลงไปบนเตียงอย่างเกรี้ยวกราด และความทรงจำต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ ทรมานเธอเหลือเกิน เธอกดซูเจ๋อไว้และอยู่บนตัวของเขาก้มศีรษะและจูบเขาอย่างดุเดื
