ซูจะเป็นราชครูขององค์จักรพรรดินี แต่ดูเหมือนว่าองค์จักรพรรดินีจะเลิกกับเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ในวันนั้นองค์จักรพรรดินีตะโกนด่าทออัครเสนาบดีซูบนสันเขา และเรื่องนี้ก็ถูกเหล่าขุนนางพูดถึงและแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว และไม่นานทุกคนในราชสำนักก็รู้เรื่องนี้ทุกคนต่างรอให้องค์จักรพรรดินีโจมตีอัครเสนาบดีซู แต่ก็มีความสงบแปลก ๆอยู่ในราชสำนัก องค์จักรพรรดินีและอัครเสนาบดีซูมีความชอบซึ่งกันและกันมากและทุกคนต่างก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างไรก็ตาม องค์จักรพรรดินีและอัครเสนาบดีก็ไม่ได้หย่อนยานกับเรื่องในราชสำนักเลย ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองคนกำลังต่อสู้เพื่ออำนาจอย่างเงียบ ๆยิ่งการที่ซูเจ๋อหมกมุ่นกับอำนาจ ก็ยิ่งกระตุ้นจิตวิญญาณการต่อสู้ของเฉินเสียนมากขึ้นเท่านั้น เธอไม่เพียงแต่เอาใจเหล่าขุนนางให้อยู่ฝ่ายเธอ และเธอก็ค่อย ๆ กดอำนาจของซูเจ๋อลงเธอไม่เชื่อว่าเขาจะหลงใหลในพลังอำนาจนี้ สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดคือเธอทำให้เขาได้เป็นอัครมหาเสนาบดีอย่างง่ายดายหากเธอพยายามกอบกู้พลิกสถานการณ์ หากในที่สุดเธอสามารถพลิกกระแสนํ้าได้ ซูเจ๋อคงจะไม่ต้องยืนขวางทางเธออีกต่อไป?เธอคิดว่า บางทีการที่เธอถูกทอดทิ้ง อาจเป็นเพราะเธอไร้ความสามารถเกินไปเธอไล่ตามความสามารถของซูเจ๋อไม่ทัน แต่เธอก็ไม่ต้องการจะหยุดพัก เธอต้องการจะไล่ตามไป107
เมื่อเฉินเสียนนำอำนาจการบริหารราชการแผ่นดินกลับคืนมาอย่างช้า ๆ เธอมักจะสงสัยอยู่เสมอว่าอำ
