เวลาที่เธอรักเขามากที่สุด เชื่อทุกคำที่เขาพูด เชื่อว่าจะได้อยู่ด้วยกันในอนาคตอย่างแน่นอนแต่สุดท้ายเขาก็หันหลังออกไปก่อน เหลือเพียงเธอคนเดียวมันช่สงทิ่มแทงหัวใจเหลือเกิน ไม่สิ มันโหดร้ายไปกว่านั้นวันนี้เป็นวันที่สดใสและสวยงามในฤดูใบไม้ผลิ แต่เมื่อเฉินเสียนกลับมาที่วังหลวง เธอรู้สึกหมดหวัง และร่างกายก็เต็มไปด้วยโคลน ตั้งแต่เสด็จขึ้นครองราชย์นางก็ไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อนเหล่าขุนนางต่างตกใจ และฉินหรูเหลียงซึ่งพาเฉินเสียนกลับมาก็บอกกับผู้คนภายนอกว่าองค์จักรพรรดินีบังเอิญเหยียบเข้าไปในทุ่งนา ขณะเมื่อเสด็จออกตรวจดูบริเวณชานเมืองเมื่อเฉินเสียนกลับไปที่พระตำหนักไท่เหอ ซูเซี่ยนก็ออกมาจากห้องเธอไม่คิดเลยว่าเธอจะทนได้ตลอดทางจากชานเมืองจนถึงวังหลวง แต่เมื่อเธอเห็นซูเซี่ยน ดวงตาของเธอแดงกํ่า และเธอก็ร้องไห้ออกมาซูเซี่ยนเดินไปหาเฉินเสียนอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ แม้ว่าเธอจะเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน แต่เขาก็กอดเธอด้วยแขนที่เปิดกว้างเฉินเสียนนั่งยอง ๆ กอดเขาไว้ในอ้อมแขน ซบศีรษะของเขาไว้ที่คอเล็ก ๆและนํ้าตาก็ไหลออกมาอย่างเงียบ ๆซูเซี่ยนลูบหลังของเฉินเสียนด้วยมือเล็ก ๆ ของเขา และถามว่า “ใครรังแกท่านแม่หรือขอรับ เดี๋ยวข้าจะเรียกเขามาที่พระตำหนักไท่เหอ และเตะเขาลงไปในทะเลสาบ”106
“ได้ เตะเขาลงไปในทะเลสาบ” เฉินเสียนยังคงไม่บอกว่าเป็นใครมีข่าวลือจางถูกแพร่กระจายในราชสำนักว่า แม้ว่าอัครเสนาบดี
