ทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น แต่ปัญหาเกิดขึ้นจากอะไร?ทันทีที่เขาพูด ซูเจ๋อก็คุกเข่าลงบนพื้น ยังคงสงบนิ่งและแสดงความเย่อหยิ่งเพราะเฉินเสียนจะไม่ทำอะไรกับเขา เขารู้ เฉินเสียนก็รู้เช่นกันเฉินเสียนย่อตัวลงระดับเดียวกับเขา เอนตัวเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย แล้วพูดด้วยนํ้าเสียงแหบแห้งว่า “ท่านสามารถบอกข้าได้หรือไม่ ทำไมถึงทำเช่นนี้ ทั้งที่ท่านสามารถทำให้มีชื่อเสียงและเป็นที่จดจำไปตลอดได้ และสามารถเป็นที่น่าเคารพนับถือของเหล่าขุนนางหลายร้อยคน เป็นแบบอย่างกับพวกเขา แต่ทำไมท่านถึงทำลายตัวท่านเองล่ะ?”นางกัดฟัน มองดูท่าทางเรียบๆ ของเขา ในใจรู้สึกอึดอัดมาก และพูดไปทีละคำ “ท่านบอกท่านอยากเป็นขุนนางที่มีอำนาจ ท่านบอกท่านอยากจะคอยปกป้องข้ากับอาเซี่ยนตลอดไป ท่านลืมไปแล้วหรือ?”ทั้งสองต่างก็หยุดชะงักต่อมา เฉินเสียนอ่อนแรงลงเล็กน้อย นางได้คุกเข่าลงบนพื้นเหมือนซูเจ๋อและเอนกายไปกอดเขาศีรษะของซูเจ๋อพิงที่ไหล่ของนาง กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมา ในสายตาที่ขมขื่นของเขา ปากยังคงพูดอย่างเรียบง่าย “ฝ่าบาท ที่นี่คือห้องตำราหลวง ฝ่าบาทไม่ควรทำเช่นนี้”เฉินเสียนก็ยิ่งกอดเขาไว้แน่นนางพึมพำ “ข้าทำไมรู้สึกว่า ท่านกำลังจะจากข้าไป”93
“คนดีอยู่ได้ไม่นาน ความชั่วยังคงอยู่นับพันปี คนอื่นต่างเกลียดชังข้า แต่ทำอะไรข้าไม่ได้ เพียงแค่ตัวข้าอยู่ที่ราชสำนัก ราชสำนักเป็นของท่าน จะให้ข้าจากท่านไปได้อย่างไร”หลังจากที่ซูเจ๋อออกจากการห้องตำราห
