้นตีไปที่ประตู กัดฟันแล้วพูดว่า “แล้วยังไง?”ซูเจ๋อไม่พูดอะไร จากนั้นเขาก็พูดด้วยนํ้าเสียงที่เบา “ข้าพบว่า อำนาจนั้นเหมาะกับข้ามากกว่า เมื่อก่อนข้าไม่ได้มีมันไว้อยู่ในมือ จึงไม่รู้ความสนุกเลยตอนนี้ข้ารู้แล้ว ผู้ชายทุกคนในโลกล้วนมีความทะเยอทะยาน แม้แต่ข้าเองก็ไม่มีข้อยกเว้น”เฉินเสียนทุบประตูด้วยหมัดอีกครั้ง เตะประตูอย่างบ้าคลั่ง แล้วพูดด้วยเสียงที่ทุ้มตํ่า ว่า “เจ้าบอกข้าทีว่าตอนนี้เจ้าได้พบกับอำนาจ และหมกมุ่นอยู่กับการต่อสู้ในราชสำนัก ข้าบอกเจ้าแล้ว ข้าไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว! เจ้าเก่งจริงก็เปิดประตูออกมา ออกมาอยู่ต่อหน้าข้า มองตาข้าแล้วก็พูดอีกครั้ง!”เฉินเสียนยังคงเคาะประตูจนมือเป็นแผล แต่ดูเหมือนว่าซูเจ๋อจะไม่อยู่หลังประตูนั้นอีกต่อไป97
ฉินหรูเหลียงทนไม่ไหวและพูดว่า “ถ้าเจ้าต้องการพบเขา ข้าจะพาเจ้าข้ามเข้าไปก็สามารถเจอเขาได้แล้ว”เฉินเสียนส่ายหน้า รู้สึกว่าบนใบหน้าเย็นเล็กน้อย นางพูดเสียงแหบ “คำพูดนั้น เขาอยู่ต่อหน้าข้าเขาก็อาจจะพูดออกมาได้ แต่ข้าไม่อยากได้ยิน”ฉินหรูเหลียงดึงนางกลับเข้าไปในรถม้าและส่งนางกลับไปที่วังหลวง ตามหมอหลวงมาพันแผลให้นาง ไม่รู้ว่านางใช้แรงเท่าไหร่ เสี้ยนไม้ถึงได้ปักเข้าผิวหลังมือของนางโดยไม่รู้ตัว พอหมอหลวงเอาเสี้ยนออกให้ แม้แต่คิ้วก็ไม่ขยับ คนทั้งตัวกับใบหน้าที่ไม่มีแม้แต่อารมณ์ฉินหรูเหลียงเม้มริมฝีปาก และหันหน้าก็จากไปเขากลับไปที่ตรอกนั้นอีกครั้ง ก็กระโดดข้า
