ต่แรก แต่ตอนนี้คิดแล้วช่างน่าเสียใจจริงๆ แต่ท่านคิดว่าท่านกลายเป็นคนทรยศ สับปลับ และกลายเป็นรูปลักษณ์ที่เลวร้ายที่สุดในโลก ข้าก็จะปล่อยท่านไปเช่นนั้นหรือ”ในที่สุดนางก็ลุกขึ้นจากไป และเดินออกจากบ้านของเขาเพียงลำพัง และดูเศร้าๆ เล็กน้อยต่อไป นางสามารถทำได้ดีที่สุดเพื่อที่จะกอบกู้และแก้ไข แต่อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถปล่อยเขาคนนี้ไปได้ในคืนที่สามเฉินเสียนได้กลับมาอีกครั้ง และฉินหรูเหลียงก็มาพร้อมกับนางนางยืนอยู่หน้าประตูบ้านของซูเจ๋อ และได้เคาะประตูคราวนี้พ่อบ้านไม่มาเปิดประตู แต่คืนนี้นางมาเร็วกว่าสองคืนก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัดสักพัก ก็มีเสียงเบาๆ ดังขึ้นว่า “ใคร?”หัวใจของเฉินเสียนสั่นและพูดว่า “ข้าเอง”96
มีเพียงนางเท่านั้นที่จะมาที่ประตูข้างนี้ อีกอย่างซูเจ๋อก็รู้เช่นกัน ซูเจ๋อรู้ว่าคนที่อยู่นอกประตูเป็นนาง แต่ก็ยังต้องถามอย่างแปลกๆมีช่วงเวลาของความเงียบอยู่ภายในและพูดว่า “ข้ากำลังวางแผนที่จะปิดประตูด้านข้างนี้ในอีกสองวัน ต่อไปหากท่านมาเคาะประตูอีก เกรงว่าจะไม่ได้ยินแล้ว”ซูเจ๋อไม่ได้เปิดประตู แต่เอนกายพิงประตูอย่างเงียบๆ ห่างจากเฉินเสียนเพียงแค่ประตูเท่านั้นเฉินเสียนถามอย่างงุนงง “เป็นเพราะข้าคอยมากวนใจท่านอยู่เสมอหรือ?”ซูเจ๋อขมวดคิ้วเมื่อพิจารณาถึงคำพูดของเขา “อาเสียน ท่านให้เวลาข้าอีกสักหน่อยได้หรือไม่ เพื่อรอให้ข้าทำในสิ่งที่ข้าต้องการจะทำ”เฉินเสียนรู้สึกเจ็บปวดและโกรธมาก ถึงใช้กำปั
