่อมาเฉินเสียนออกจากวังเป็นเวลาสองคืนติดต่อกัน โดยไปที่ซูเจ๋อนั่นน่าเสียดายที่นางไม่ได้เจอซูเจ๋ออีกเลยพ่อบ้านพาเฉินเสียนเข้ามาแล้วพูดว่า “ช่วงนี้อากาศหนาวมาก พอตกกลางคืนนายท่านก็พักผ่อนเร็ว แต่ถ้าให้บ่าวไปเรียกนายท่าน หรือฝ่าบาทจะเข้าไปเองพ่ะย่ะค่ะ?”ในขณะนั้น เฉินเสียนกำลังยืนอยู่ที่สวนด้านในเรือนของซูเจ๋อ มองดูประตูที่ปิดสนิท และภายในก็มืดมิดเมื่อเห็นว่านางยืนนิ่ง พ่อบ้านก็เดินไปข้างหน้าด้วยตัวเอง โดยเหมือนพยายามจะเคาะประตูเพื่อเรียกซูเจ๋อเฉินเสียนก็พูดขึ้นทันที “ช่วงนี้เขาหลับสบายดีไหม?”พ่อบ้านตอบว่า “นายท่านช่วงนี้เข้านอนเร็ว ตื่นนอนก็ตอนเช้าตรู่ เพียงแค่ว่าหากได้ตื่นนอนกลางดึก ก็ยากที่จะหลับต่อพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องปลุกเขา ปล่อยให้เขานอนเถอะ”“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าอยากอยู่ที่นี่สักพัก”95
หลังจากที่พ่อบ้านออกไปอย่างเงียบๆ เฉินเสียนก็ก้าวขึ้นบันไดเบาๆ และนั่งลงบนทางเดินหน้าประตูของซูเจ๋อซูเจ๋อนอนอยู่บนเตียง และนอกหน้าต่างมีดวงจันทร์เป็นสีขาวจางๆ เขาหลับตาลงครึ่งหนึ่ง ฟังเสียงพูดคุยที่มีความอ้างว้างในสวน แล้วกลับสู่ความสงบอีกครั้งเฉินเสียนนั่งนอกเรือนเป็นเวลานาน นางเอนตัวเอมือกุมศีรษะ และเหล่มองที่บานประตูของเขา ราวกับกำลังคิดว่าถ้ามองผ่านเข้าไปในประตูนี้ ก็สามารถมองเข้าไปในหัวใจของเขาได้เฉินเสียนนั่งจนร่างกายแข็งทื่อ แล้วพูดเบาๆ ว่า “ทำไมข้าถึงสัญญากับท่านตั้งแ
