้น เฉินเสียนจึงได้นั่งลงเสวนากับเขาอยู่พักหนึ่งอย่างใจเย็น21
“ตัดสินใจได้หรือยัง วันพรุ่งนี้เหล่าราชทูตจะเดินทางออกจากเมืองหลวง เจ้าจะกลับไปพร้อมพวกเขาหรือไม่?”ตอนที่ราชทูตของอาณาจักรเย่เหลียงเดินทางมาถึงเมืองหลวงนั้น เฉินเสียนได้พาเย่ซวิ่นออกหน้าออกตาด้วยกัน ถือว่าเป็นการให้เกียรติเขาอย่างมากแล้วเย่ซวิ่นเท้าคางจ้องมองเฉินเสียนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “หลายวันมานี้ข้าคิดจนเข้าใจในสัจธรรมข้อหนึ่ง ว่าหัวใจของสตรีนั้น ไม่สามารถได้มาโดยบีบบังคับแย่งชิง เราจะต้องเอาชนะใจนางโดยการทำให้นางหวั่นไหวและรู้สึกประทับใจ จึงจะสามารถค่อยๆ เข้าไปในหัวใจของนางได้”เฉินเสียนเลิกคิ้วพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ก็ไม่เสมอไป หากหัวใจของนางได้ให้ผู้อื่นไปแล้ว แล้วจะเอาหัวใจของนางมาอย่างไรกัน”“เฉินเสียน ภายภาคหน้า ข้าจะสามารถเอาชนะหัวใจของท่านได้หรือไม่?”เฉินเสียนขมวดคิ้ว เห็นเขาถามขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจัง เธอจึงพูดขึ้นว่า : “ข้าไม่ได้มาเพื่อพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้กับเจ้า พรุ่งนี้ สรุปแล้วเจ้าจะไปหรือไม่ไป?”
22
