งต้องปฏิบัติตามเงื่อนไขของสัญญา ส่วนเรื่องราษฎรของสองเมืองนี้ ข้าจะหารือกับทางอาณาจักรเย่เหลียงอีกครั้ง”เฉินเสียนไม่ชักช้ายืดยาดให้เสียเวลา เธอได้เชิญราชทูตของอาณาจักรเย่เหลียงมาหารือปัญหาเกี่ยวกับเรื่องราษฎรของทั้งสองเมืองแห่งอาณาจักรต้าฉู่โดยทันที จากนั้นก็ได้ออกเดินทางไปร่างสัญญากรรมสิทธิ์ฉบับใหม่ที่เขตชายแดนของอาณาจักรต้าฉู่ตามเจตนารมณ์ของเฉินเสียน ทางอาณาจักรเย่เหลียงจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายเหล่าบรรดาราษฎรของทั้งสองเมืองนี้ได้ เหล่าบรรดาราษฎรของอาณาจักรต้าฉู่ที่ประสงค์และยินดีจะโยกย้าย ก็จะมีผู้ดูแลท้องถิ่นของเมืองเป็นคนจัดการดูแล สำหรับเหล่าบรรดาราษฎรของอาณาจักรต้าฉู่ที่ไม่ประสงค์จะโยกย้ายก็จะยังสามารถอยู่ในเมืองนั้นๆ ต่อได้ ทางอาณาจักรเย่เหลียงจะไม่สามารถขับไล่ราษฎรได้ และยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่สามารถข่มเหงหรือรังแกตามความต้องการอีกด้วยสองเมืองที่ติดกับเขตชายแดนนี้ เหล่าบรรดาราษฎรของอาณาจักรต้าฉู่และอาณาจักรเย่เหลียงจะอาศัยอยู่ร่วมกันอย่างรักใคร่ปรองดอง เอื้อเฟื้อเกื้อหนุนและเป็นมิตรต่อกัน และนี่ก็คือภาพที่เฉินเสียนได้คาดหวังที่จะได้เห็นในตอนแรกราชทูตของทางอาณาจักรเย่เหลียงไม่เห็นด้วย ต้องการจะให้ราษฎรของอาณาจักรต้าฉู่อพยพออกไปจากทั้งสองเมืองนี้ให้หมดโดยทันที เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “ไม่เห็นด้วยก็ถ่วงเวลามันไว้แบบนี้แหละ ไม่รู้เมื่อไหร่กันที่ข้าจะสามารถโยกย้ายถ่ายเทเหล่าบรรดารา
