ซูเจ๋อและเฉินเสียนจูงมือกันอยู่ด้านหลัง เธอเห็นภาพด้านหลังของซูเซี่ยนเล็กๆอดไม่ได้ที่ยิ้มออกมาคํ่าคืนนี้ถือเป็นอีกคืนที่ได้เที่ยวเล่นกันอย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะเจอกับเหล่าชายชรานั้น เฉินเสียนได้พาซูเซี่ยนไปเดินเที่ยวเล่นอย่างมีความสุข และยังมีซูเจ๋อร่วมเดินทางไปด้วย เธอก็รู้สึกเพียงพอกับสิ่งที่มีแล้วซูเซี่ยนเดินไปถึงด้านหน้าประตูจวน จึงเขย่งเท้าขึ้นจับห่วงทองเหลืองแล้วเคาะประตู ไม่นานพ่อบ้านก็ได้มาเปิดประตูเชิญเขาเข้าไปเฉินเสียนและซูเจ๋อเดินตามเข้ามาทีหลัง เธอพูดเสียงเบาว่า“เดือนหน้าเป็นเทศกาลไหว้พระจันทร์ ยังการกินบะหมี่ร่วมกันที่ริมแม่นํ้าหยางชุนอยู่หรือไม่ ？”ซูเจ๋อพูด“ก็น่าจะมีทุกๆปีนะ”เฉินเสียนยิ้มแล้วเอ่ยว่า“ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้าก็นำเหรียญทองแดงไปด้วยขอให้ท่านพาข้าไปกินบะหมี่ร่วมกันอีก ”บางทีเธอควรจะชมเชยซูเซี่ยนที่ทำได้ดีเพราะว่าเธอนั้นก็ไม่อยากจะกลับวัง เธออยากจะอยู่ที่นี่คืนนี้ซูเจ๋อทำหน้าที่ในฐานะพ่อคนหนึ่งที่ร่วมเดินทางไปเที่ยวเล่นกับเธอทั้งสองแม่ลูก เขาเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมเดินทางและคนที่คอยเฝ้าปกป้อง เมื่อมีเขาอยู่ข้างกายไม่ว่าเฉินเสียนและซูเซี่ยนนั้นจะทำอะไรก็ไม่ที่ต้องหวาดหวั่นอย่างที่เรื่องนั่งแทะมันเทศย่างอยู่ที่ราวสะพาน แม้ว่าจะไม่สอดสอดคล้องกับสถานะ ทั้งสองแม่ลูกนั้นก็ไม่แทะกันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่กลัวที่จะโดนคนอื่นหัวเราะเยาะ747
เมื่อแสงจากโคมไฟหรี่ลง เฉินเสียนอดไม่
