ได้ที่จะนึกถึงเมื่อหลายปีก่อนที่ซูเจ๋อได้พาเธอออกไปเที่ยวเล่นกลางคืนในวันเทศกาลไหว้พระจันทร์ในช่วงเวลานั้นไม่มีใครรู้จักพวกเขา พวกเขาก็เหมือนกับหนุ่มสาวธรรมดาทั่วไปที่จูงมือกันดูการเชิดสิงโตบนท้องถนนท่ามกลางกลุ่มคนมากมาย ที่ริมแม่นํ้าหยางชุนได้ชมเหล่าผู้ที่มีสามารถประพันธ์เพลงกลอนกันอย่างสนุกสนานแล้วยังได้นั่งกินบะหมี่ร่วมกันในร้านแผงลอยข้างทางช่วงเวลานั้นพวกเขา ต่างคนก็ต่างเก็บซ่อนจิตใจกันเอาไว้ เมื่อมาคิดดูตอนนี้ก็รู้สึกว่าเหมือนได้กลับไปเป็นเด็กหนุ่มสาวในครั้งนั้น ภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นมาทำให้เธอใจสั่นหวั่นไหวไม่เป็นจังหว่ะเฉินเสียนพูดกับเขาว่า“ข้าอยากขึ้นไปหอชมดาวชื่นชมดวงจันทร์”ซูเจ๋อเดินเข้าประตูบ้าน ยกมือขึ้นถอดหน้ากากออก ปรากฏให้เห็นรอยยิ้มภายใต้แสงจันทร์ แล้วตอบเธอว่า“ได้เลย”ช่วงเวลาที่เขายิ้มทำให้เฉินเสียนหลงไหล เมื่อมองดูอย่างละเอียดแล้ว เขายังคงเหมือนปีนั้นที่เจอกันในครั้งแรก กาลเวลาไม่สามารถทำอะไรเขาได้ และตั้งแต่ที่เธอตกหลุมรักเขามาจนถึงวันนี้ ในช่วงเวลาไม่กี่ปีกลับดูเหมือนว่าเธอนั้นถูกครอบครองมาทั้งชีวิตแล้วเหล่าชายชรานั้นถูกเชิญไปที่ส่วนราชการเพื่อดื่มชา ในช่วงขณะนั้นพวกเขาก็ยังอธิบายออกมาได้ไม่ชัดเจน จึงไม่มีทางที่จะได้ออกจากส่วนราชการ จากนั้นก็ไม่มีทางเลือกที่จะใช้อำนาจในการเป็นขุนนาง เรียกให้ผู้บังคับบัญชาการฝ่ายการปกครองเมืองออกมา สุดท้ายผู้บังคับบัญชาการฝ่ายก
