ของเขา ลมหายใจของเขาพัวพันอยู่ด้านหลังแล้วค่อยๆเลื่อนมาอยู่ลำคอของเธอ ทำให้เฉินเสียนนั้นใจสั่นเป็นระยะๆซูเจ๋อรีบพูดขึ้นว่า “ข้าหิวแล้ว อยากกินอาหารมื้อดึก”750
เฉินเสียนกล่าว“ทำไมท่านไม่บอกให้เร็วกว่านี้？ท่านอยากกินอะไร เดี๋ยวข้าจะเข้าไปดูในห้องครัวว่าพอจะทำอะไรได้บ้าง”เฉินเสียนพูดแล้วเตรียมลุกขึ้นถึงอย่างไรถูกเขากอดอยู่อย่างนี้ก็คงจะนอนไม่หลับซูเจ๋อกอดรัดเอวของเธอเอาไว้ แขนนั้นก็ถูกกุมเอาไว้ทำให้เธอขยับตัวไม่ได้เมื่อร่างกายถูกเสียดสีไปมา เมื่อเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างจากทางด้านหลังสัมผัสโดนตัวเธอ วินาทีนั้นเธอก็สูญเสียพลังไปครึ่งหนึ่ง เธอทั้งเขินอายทั้งกลัดกลุ้ม“ท่าน……”ซูเจ๋อกระซิบที่ข้างหู“ให้ข้ากินได้หรือไม่？”เฉินเสียนหายใจไม่ทัน“ไม่ให้”“ท่านจะปล่อยให้ข้าหิวหรือ？”เฉินเสียนไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไร ได้แต่กลั้นคำพูดในลำคอเอาไว้“ ท่านเพิ่งจะหายจากอาการป่วยหนัก ไม่ควรทำเรื่องพวกนี้……”ซูเจ๋อพูด“ เพิ่งหายจากการป่วยหนัก ไม่ใช่ต้องได้รับการรักษาที่ดีหรือ ท่านบอกข้าเองว่าอย่าท้อ ไม่ต้องกลัวลำบาก ข้าหิวแล้วก็ควรที่จะได้กินสักหน่อย？”“ท่านปล่อยข้า ข้าจะไปทำให้ท่านกิน”เฉินเสียนเป็นกังวลเกี่ยวกับสุขภาพของซูเจ๋อมาก แต่ซูเจ๋อนั้นไม่เพียงไม่ปล่อยเธอออก มือของเขายังล้วงลึกเข้าไปในชุดนอนและลูบไล้เข้าไปที่เอวของเธอเฉินเสียนหายใจไม่ทัน ด้านหลังสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ทำให้ร่างกายเธอนั้นอ่อนระทวย เธอเริ
