โง่เขลา “ข้าไม่อยากเข้าไปในห้อง ไปสระนํ้าหลังป่าไผ่ ที่นั่นสามารถดูดวงจันทร์ได้ ข้าอยากไปที่นั่น”“ได้ ตามใจท่านเลย”ซูเจ๋ออุ้มเฉินเสียนเข้ามาที่ป่าไผ่ และเดินผ่านป่าไผ่เข้าไปด้านหลังที่มีสระนํ้าอยู่ ก่อนหน้านี้ทั้งสองมักจะมาที่นี่บ่อย ๆทางเดินไม้ไผ่และไม้ที่สะอาดเป็นระเบียบทอดยาวไปถึงด้านข้างของสระ นั่งตรงปลายทางเดินริมสระนํ้า มองดูดาวและดวงจันทร์ที่สวยงาม ภาพสะท้อนดวงดาวที่ตกลงมาในสระที่สงบนิ่งราวกับกระจกราวกับความฝัน“ซูเจ๋อ ท่านวางข้าลงเถอะ”เฉินเสียนคล้องคอของซูเจ๋อและเขาคลายแขนของเขาเพื่อให้ขาของเธออยู่บนพื้นได้นุ่มนวลเหมือนกับเหยียบผ้าฝ้าย เธอเหงื่อออกทั่วตัว ผมของเธอติดอยู่ที่คอดวงตาของเธอสดใสและชื้นภายใต้แสงจันทร์ และลมหายใจที่เธอหายใจออกก็โอบล้อมไปทั่ว ซึ่งเป็นเย้ายวนใจอย่างยิ่งเพียงในขณะที่เธอแตะพื้น เธอเลื่อนมือลงผลักซูเจ๋อออกไป หันหลังและกระโดดลงไปในสระนํ้ามีเพียงวิธีนี้ที่เธอสามารถสงบลงได้อย่างรวดเร็ว672
ซูเจ๋อดูเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ และคว้าข้อมือของเธอทันที ทันใดนั้นก็ดึงเธอกลับ และดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอีกครั้งคางของเขากดที่ไหล่ของเฉินเสียน และไม่ปล่อยให้เธอหลุดพ้นได้ ความโกรธในดวงตาที่เรียวยาวของเขาสั่นไหวและจางลง และเขาก็กระซิบเบา ๆ ว่า “องค์ชายหกกล้าวางยาท่าน ตอนแรกข้าจะรอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อนค่อยจัดการเขา”จิตใจของเฉินเสียนร้อนระอุ เธอยังเหลือสติอยู่เ
