ล็กน้อย เธอมองตามหลังซูเจ๋อและเกลี้ยกล่อม “อย่าโกรธไปเลย ข้าจัดการเขาไปแล้ว ข้ามัดเขาไว้กับโต๊ะ แล้วให้เขาดมยาปลุกกำหนัดทั้งคืน เขาแย่กว่าข้ามาก”ลมหายใจของซูเจ๋อก้องอยู่ในหูของเธอ เขากล่าวว่า “ข้าบอกให้ระวังตัวจากเขา ทำไมถึงยังถูกเขาทำเช่นนี้”ลมหายใจของเขาตกลงไปที่โคนหูของเธอ เข้าไปในหูของเธอ และรู้สึกจักจี้จนสุดหัวใจของเธอ ใจสั่นระรัวไปถึงแขนขา เธอไม่สามารถยืนหยัดอย่างมั่นคง หอบหายใจแผ่วเบา แล้วพูดเบา ๆ ว่า “ไม่ทันระมัดระวังไปชั่วขณะ”เธอขมวดคิ้วแน่น เจ็บปวดเล็กน้อย และเธอก็คิดถึงความอบอุ่นในอ้อมแขนของเขา เธอยํ้าถาม “ท่านปล่อยข้าได้ไหม?”เขากล่าวอย่างแผ่วเบา “ปล่อยท่าน? ปล่อยท่าน ให้ท่านกระโดดลงไปในสระนํ้างั้นหรือ”“ให้ข้าได้แช่ตัวในนํ้าเย็นสักพักหนึ่งก็น่าจะดีขึ้น…”“แบบนี้มันทำร้ายร่างกายท่านรู้ไหม?” นํ้าเสียงของเขาช่างจับใจ “ทั้งที่ข้าสามารถถอนพิษให้ท่านได้”673
ซูเจ๋อกุมศีรษะของเฉินเสียน เขาก้มศีรษะลงและจูบ เฉินเสียนเหลือบมองดวงตาที่วาววับของเขา และทันทีก็รู้สึกเหมือนดอกไม้ไฟเบ่งบานในใจของเธอซูเจ๋อคว้าเอวของเธอด้วยมือข้างหนึ่ง พลิกตัวของเธอ มุมกระโปรงของเธอกระพือตื้น ๆ และพลิ้วไหวตกลงที่พื้น ซูเจ๋อเอนกายพิงระเบียงไม้ไผ่เฉินเสียนทรุดตัวลงและพยายามดิ้นรน “อย่า…”“อย่าอะไร”“ไม่เอา…”ซูเจ๋อกุมมือเธอไว้ ดวงตาของเขาลึกราวกับท้องฟ้า เขาสามารถมองตรงเข้าไปในหัวใจของเธอและกระซิบเบา ๆ ว่า “ไม่ใ
