ดวงตาซูเจ๋อทอประกายแสงความเป็นห่วง คงกังวลว่าหากตัวเองมาเปิดประตูช้าไปหนึ่งก้าวก็จะไม่เห็นเธอแล้ว ยังดีที่เธอยังอยู่วินาทีที่เปิดประตู เขาก็เห็นหนึ่งสตรีกับหนึ่งม้าดียืนอยู่ใต้แสงไฟ หัวใจของเขาก็สงบสุขลงเฉินเสียนหายใจหอบเสียงเบา หน้าผากมีเหงื่อไหลซึม แสงไฟสลัวสองอยู่ที่ใบหน้าของเธอทำให้สะท้อนภาพประกายอันสวยงามขึ้นเฉินเสียนเม้มปากกล่าว “ซูเจ๋อ เหตุใดท่านยังไม่นอนอีก?”ซูเจ๋อกล่าว “นอนไม่หลับ ท่านล่ะ?”“ข้าก็นอนไม่หลับ?”เฉินเสียนไม่อยากให้ซูเจ๋อสังเกตเห็นความผิดแปลกของตน เธอขยับกายที่กำแพงอย่างอ่อนยวบ การปรากฏกายของเขาราวกับลมเย็นสบายๆที่สามารถเป่าให้คบเพลิงในร่างกายของเธอดับมอด ทว่าชั่วอึดใจเดียว หัวใจก็เธอก็มีแรงปรารถนาผุดขึ้นมาเสียแล้วทว่าในขณะเดียวกัน ลมเย็นก็สามารถทำให้คบเพลิงลุกโชนได้เช่นกันคืนนี้มาโดยไม่คำนึกสิ่งใด สุดท้ายก็ไม่ได้มาเสียเที่ยว อย่างน้อยก็ได้ยินเสียงของเขา ได้เห็นเขายืนอยู่ข้างประตู
662
