้น เขากล่าวว่า “ราชครูคือขุนนางผู้มีผลงาน องค์ชายหกรับสั่งเกินงามแล้วพ่ะย่ะค่ะ”641
“ใช่หรือ” เย่ซวิ่นคลี่ยิ้มช้าๆ “ข้านึกว่าเขาเป็นเสี้ยนหนามของบรรดาขุนนางสักอีก ข้าจึงประสงค์อยากช่วยใต้เท้าขจัดเขาทิ้ง”“องค์ชายหกอยากยุให้ภายในต้าฉู่ว่◌ุนวายหรือพ่ะย่ะค่ะ” นํ้าเสียงใต้เท้าซวีเย็นเยียบเย่ซวิ่นกะพริบตาปริบๆ กล่าวอย่างบริสุทธิ์ว่า “หากภายในว่◌ุนวายจริง ไม่ใช่ข้าก็ต้องลำบากไปด้วยหรือ? ต้องเรียกว่ายามนี้เป้าหมายของข้ากับใต้เท้าตรงกันเสียจะดีกว่า หัวใจฝ่าบาทมีแต่ซูเจ๋อ ไม่แยแสข้าเลย ข้าอยู่วังหลังคนเดียว รู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน หากซูเจ๋อหายไป หัวใจของพระองค์ก็จะกลับมาแล้วไม่ใช่หรือ?”เย่ซวิ่นโน้มตัวเข้าใกล้โต๊ะ ก่อนจะวางขวดเล็กๆไว้บนมุมโต๊ะ ใต้เท้าซวีต้องตกตะลึงพรึงเพริดอีกครั้ง “อันนี้คือ……”เย่ซวิ่นกล่าว “อันนี้คือยาที่เย่เหลียงคิดค้นสูตรเอง มันไร้รสไร้กลิ่น จึงสังเกตได้ยาก หลังจากทานเข้าไปจะสูญเสียพละกำลังทั้งหมดแล้วเสียชีวิตในที่สุด”ใต้เท้าซวีหน้าเปลี่ยนสี “พระองค์ถึงกลับอยากวางยาให้เขาตาย……”เย่ซวิ่นลุกขึ้น หัวเราะกล่าวว่า “มิได้ มิได้ ข้าแค่ขจัดความกลัดกล้◌ุมของใต้เท้าให้หมดสิ้นตลอดกาล ลำบากครั้งเดียวก็สบายแล้ว ข้าวางยาไว้ตรงนี้ ไม่ฝืนใจใต้เท้าเด็ดขาด จะตัดสินใจเยี่ยงไรก็สุดแล้วแต่ใต้เท้าเลย”เมื่อออกมาจากสำนักหมอหลวง เย่ซวิ่นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มอย่างหมดจด กล่าวว่า “สดชื่นเหลือเกิน
