ไม้ไผ่ยาวนํ้าหนักเบามาก ทว่าเมื่อซูเซี่ยนถือขึ้นมากลับแลดูกินแรงเล็กน้อยซูเซี่ยนกล่าวเสียงอ่อนน่◌ุม “ใต้นํ้ามีไข่”“มีไข่? ไข่อะไร?”“ไข่จระเข้”เย่ซวิ่นนิ่งเงียบ ก่อนจะกล่าวว่า “ไข่จระเข้คืออะไร?”ซูเซี่ยนมองเขาปราดหนึ่ง กล่าวเสียงราบเรียบ “ที่เย่เหลียงของพวกท่านไม่มีจระเข้หรือ?”เย่ซวิ่นถูกถามกลับจนชะงักซูเซี่ยนกล่าวอีกว่า “สัตว์ที่มีผิวหนังหนาแข็งและขรุขระ หางยาวๆ ก็คือจระเข้ไงละ มันกินเนื้อเป็นชีวิตจิตใจ”เย่ซวิ่นรู้สึกประหลาดใจยิ่ง เด็กที่อายุอานามแค่สองสามขวบ ทว่าสามารถพูดจาฉะฉาน พรรณนาจนเห็นภาพชัดเจนซูเซี่ยนนำไม้ไผ่แงะลงไปอีกครั้ง ก่อนจะชี้ไปยังเขื่อนหินลื่นๆที่อยู่ข้างแม่นํ้าพลางถามเย่ซวิ่นว่า “ด้านหลังตะไคร่มีรูใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ งัดไม้ไผ่เข้าไปไม่ได้สักที คือด้านในมีไข่จระเข้อยู่พ่ะย่ะค่ะ”บอกตามตรง เย่ซวิ่นก็อยากรู้ว่ารูปร่างไข่จระเข้เป็นอย่างไร จึงชะเง้อหน้ามองริมนํ้าที่มีตะไคร่เกาะกุมเต็มไปหมด ตรงนั้นมีนํ้ากัดเซาะมานานปีจึงมีรูจริงๆเพียงแต่ด้านในมืดมิด มองไม่เห็นสิ่งใด635
ซูเซี่ยนถือไม้ไผ่คุ้ยเขี่ยก็ไม่เป็นผล เย่ซวิ่นคิดว่ายังทำกระไรเด็กคนนี้ไม่ได้ชั่วคราว ประการแรกควรทำให้เขาไว้วางใจเสียก่อนจะดีกว่า เย่ซวิ่นจึงกล่าวว่า“ให้ข้าช่วยไหม?”ซูเซี่ยนใคร่ครวญ ก่อนจะลุกขึ้นหลีกทางให้เขา กล่าวว่า “ข้าอยากให้พระองค์ช่วยใจแทบขาด เดี๋ยวงมไข่จระเข้ได้ ข้าจะแบ่งให้ท่านหนึ่งฟอง มันฟักออกมาเ
