ป็นตัวจระเข้น้อยได้นะ”เย่ซวิ่นรับไม้ไผ่มาจากซูเซี่ยน พลางยิ้มอย่างสง่างาม กล่าวว่า “ตกลงตามนี้”ซูเซี่ยนขยับหลีกไปด้านบน เย่ซวิ่นจึงย่อตัวลงที่ริมนํ้า ก่อนจะใช้ไม้ไผ่คุ้ยเขี่ยรูด้านหลังตะไคร่ ซึ่งต้องค่อยเป็นค่อยไป มิฉะนั้นจะทำให้ไข่จระเข้แตกได้เย่ซวิ่นแหย่รูไปพลาง กล่าวไปพลาง “เจ้าบอกว่ามีไข่จระเข้ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา เจ้าพูดโป้ปดกับข้าหรือไม่?”ซูเซี่ยนกล่าวอย่างเป็นการเป็นงาน “ปีที่แล้วมีกล่◌ุมหนึ่ง แต่ต่อมาถูกจับไปสังหารหมดสิ้น”“ไยต้องจับมาสังหารด้วย?”“เพราะพวกมันปีนขึ้นมากัดกินผู้คน”เย่ซวิ่นแหย่ได้สักพัก พลางกล่าวว่า “ด้านในว่างเปล่า”ซูเซี่ยนสาวเท้ายืนชิดด้านหลังเขา ร่างเล็กๆที่มองปราดเดียวก็สังเกตเสร็จสรรพเผยรอยยิ้มเจือจาง กล่าวว่า “แต่เมื่อครู่ตอนข้ายื่นอยู่บนสะพาน ข้าเห็นด้านในส่องแสงสีขาวเป็นประกาย”“หรือว่าเจ้าตาฝาดไป” แม้นปากจะพูดเช่นนี้ ทว่าเย่ซวิ่นก็เชื่อพลันโน้มตัวไปเบื้องหน้าเพื่อลองเพ่งพิศให้ละเอียดยิ่งขึ้น636
ใครจะไปรู้ ซูเซี่ยนก้มหน้าเรียวมองเขา จากนั้นก็ใช้แรงอันน้อยนิดผลักองค์ชายหกเย่ซวิ่นลงทะเลสาบกะทันหันริมนํ้าทั้งชื้นทั้งลื่น เย่ซวิ่นก็ไม่ทันตั้งตัว ร่างกายจึงทิ้งตัวลงไปอย่างควบคุมไม่ได้เดิมทีเขาคิดว่าเด็กอายุสองสามขวบจะเป็นวัยใสซื่อบริสุทธิ์ คาดไม่ถึงว่าจะมองผิดอย่างมหันต์ เสี้ยววินาทีที่ตกลงนํ้า เขารับรู้ได้ด้วยจิตใต้สำนึกว่า เขาโดนเด็กคนนี้หลอกเสียแล้วเย่
