มายังทางเดินตรงยาวเหยียด และแล้วก็เห็นร่างสูงโปร่งของฉินหรูเหลียงกำลังยืนอยู่ที่ทางเดิน เปลวไฟสองข้างทางกำลังพริ้วไหว เงาต้นไม้กำลังทำท่าแยกเขี้ยวยิงฟันอยู่บนพื้นเห็นเฉินเสียนเข้ามา เขาก็ยกมือทำความเคารพเฉินเสียนยืนอยู่ด้านข้างเขาชั่วครู่ กระซิบกล่าวว่า “ดึกขนาดนี้แล้ว ไยไม่กลับไปพักผ่อนอีก?”ฉินหรูเหลียงตอบเธอ “คืนนี้เป็นเวรของกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนเงยหน้ามองเขา บุรุษเบื้องหน้าหล่อเหลา มุมานะ หนักแน่น เป็นที่พึ่งพิงได้ คล้ายกับว่าต่อให้มีเรื่องใหญ่โตเท่าฟ้า เธอก็มีเขาคอยคํ้าจุน ทำให้เฉินเสียนรู้สึกไม่ดีเหลือเกิน
646
