ไม่อยากจะขัดขวาง ขุนนางผู้ใหญ่ที่พูดนั้นได้ลุกขึ้นจากพื้นและเดินเข้าไปกระแทกเข้ากับเสาที่อยู่ด้านข้างในท้องพระโรงโดยไม่ลังเลโชคดีที่เฮ่อโยวรู้ทัน และคว้าตัวเขาไว้ได้ทันแม้ขุนนางผู้ใหญ่คนนั้นจะกระแทกเข้ากับเสาและทำให้ศีรษะของเขาแตก แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาถึงตาย มีเพียงแค่บาดเจ็บและเป็นแผลเล็กน้อยหัวใจของเฉินเสียนเต้นแรงและเร็วมาก เธอลุกขึ้นและเดินลงบันไดมา ใบหน้าของเธอดูมืดมนและเคร่งขรึม และเธอก็กัดฟันพร้อมด้วยดวงตาสีแดง และกล่าวว่า “ไม่รอให้ข้ากำจัดสิ่งเก่า ๆ อย่างพวกท่านทีละคนที่คอยเอาแต่ขัดขวางข้า แต่พวกท่านกลับเอาความเป็นความตายมาขู่ข้า? ตายไปก็ดี ตายไปจะได้ไม่มีใครมาคอยขัดขวางข้าได้อีก! ไม่รู้หรือว่าข้ารักและหลงใหลแต่เพียงซูเจ๋อหรือ เลือดแค่นี้หรือจะสามารถทำให้ข้ากลับใจ?!”เฉินเสียนหยุดและกล่าวว่า “พวกท่านฟังข้าให้ดี ไม่ใช่เป็นเพราะซูเจ๋อรู้ว่าผิดแล้วยังทำผิด แต่เป็นเพราะข้ารักเขา หากปราชาชนราฎษรจะด่าว่า ก็มาลงที่ข้าข้าเองต่างหากที่บังคับเขาให้ยินยอมในฐานะที่ข้าเป็นองค์จักรพรรดิ! เรียกคนมาที่นี่ นำตัวใต้เท้าซวีไปที่สำนักหมอหลวง!”หลังจากนั้น เฉินเสียนก็สะบัดแขนเสื้อแล้วหันกลับไปด้วยความโกรธ แล้วกล่าวว่า “ยังมีใครอาสาพร้อมจะตายอีก ทำต่อได้เลย ยังไงซะข้าก็มองไม่เห็นความตายของพวกท่านไม่มีประโยชน์อะไร ข้าเป็นคนไม่มีศาสนาและไม่นับถือเทพเจ้า เรื่องจะไปขออภัยโทษกับองค์จักรพรรดิองค์ก่อนอะไรน
