วสองคู่ทั้งเล็กและใหญ่พ่อลูกทั้งสองคนกำลังนั่งเล่นบนพรมนุ่มด้วยกัน ซูเจ๋อสวมชุดลำลอง ส่วนชุดเครื่องแบบขุนนางนั้น เขาถอดและนำไปแขวนไว้ที่ฉากกั้นหยกแล้วคนเล็กดูตรงไปตรงมา ส่วนคนโตนั้นงดงามและน่ารื่นรมย์ ทั้งสองพูดพร้อมกัน “ท่านยังรู้ว่าต้องกลับมา”เฉินเสียนแตะจมูกของเขาและกล่าวว่า “ข้ากลับมาถึงดึกมากเลยหรือ”ซูเซี่ยนลุกขึ้น ดึงเสื้อผ้าของเขา และมองไปที่ซูเจ๋อ และกล่าวอย่างเคร่งขรึม“ท่านแม่กลับมาก็ดีแล้ว ท่านพ่อบอกว่าท่านพ่อปวดหัว ท่านแม่ดูให้ท่านพ่อหน่อยขอรับ”ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเฉินเสียนได้ยินเช่นนี้ เธอจึงรีบเดินเข้ามาอย่างร้อนรนและกล่าวว่า “ทำไมถึงปวดหัวอีกแล้วล่ะ?”ซูเซี่ยนกล่าว “ได้ยินมาว่าท่านแม่ไปหาคนอื่น คงเพราะตกใจขอรับ”ไม่พูดเปล่า ซูเซี่ยนเดินออกมาจากห้องนอน และหลังจากออกมาจากห้องเขาก็คิดอยากจะปิดห้องให้สนิทเพื่อพวกเขาทั้งสองคน อย่างไรก็ตาม เพราะเขาตัวเล็กเกินไป พยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่สำเร็จ อวี้เยี่ยนเข้ามาพบเข้าจึงช่วยเขาปิดประตูลง611
ซูเซี่ยนหันหลังกลับมากล่าว “ขอบคุณ” และก่อนจะจากไปก็ได้บอกกับอวี้เยี่ยน “ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน ไม่ต้องเข้าไปรบกวนพวกเขา”อวี้เยี่ยนอดยิ้มไม่ได้ “คิดว่าบ่าวดูไม่ออกหรืออย่างไรเจ้าคะ”เฉินเสียนนั่งอยู่ข้างหลังของซูเจ๋อ ลูบศีรษะของเขา ในใจทั้งปวดร้าวและทั้งโกรธ และกล่าวว่า “ทั้งที่รู้ว่าร่างกายยังไม่แข็งแรงดี
