ซูเจ๋อซ่อนรอยยิ้มในดวงตาของเขาไม่ได้ และพูดว่า “ขอข้าดูขาของท่านหน่อย กระแทกตรงไหน หากท่านยังไม่พูด ข้าก็ต้องดูขาทั้งสองข้าง”“ข้าโกหกท่าน”“ข้าไม่เชื่อ”เฉินเสียนทำหนทางจริงๆ ดังนั้นนางจึงค่อยๆ กดมือของเขาไปที่บริเวณต้นขาของนางและพูดว่า “ตรงนี่ อย่าดูเลย มันใกล้จะหายหมดแล้ว”ซูเจ๋อมีเพียงกระโปรงบางๆ กั้นอยู่ และฝ่ามือลูบเบาๆ สัมผัสอันอบอุ่นของเขาแผ่ไปที่ขาของเฉินเสียน ทำให้หัวใจของเฉินเสียนสั่นเทานางขึ้นไปบนเตียงของซูเจ๋อ และหนุนหมอนของเขา โดยที่ศีรษะของนางวางอยู่บนแขนของเขา ซูเจ๋อจะไม่ยอมให้นางลงไปอีกง่ายๆซูเจ๋อใช้คางลูบไปที่หน้าผากของเฉินเสียน และถามด้วยนํ้าเสียงนุ่มนวลว่า“ทำไมถึงเรียกอาเซี่ยนว่าน่องน้อยตั้งแต่แรก?”เฉินเสียนเม้มริมฝีปากยิ้ม แล้วตอบว่า “ตอนแรกเห็นน่องของเขาทั้งสองนุ่มๆเหมือนข้าวเหนียว เลยเรียกเขาว่าน่องน้อยฟังแล้วสนุกดี ถ้าข้ารู้ว่าเป็นลูกชายของท่านแต่แรก ข้าจะตั้งให้จริงจังกว่านี้”ซูเจ๋อจูบที่หน้าผากของนาง “เรียกน่องน้อยก็ดีเหมือนกัน”เดิมที่เฉินเสียนแก้ความเหนื่อยล้ากับซูเจ๋อ แต่แล้วเฉินเสียนก็เอนกายพิงเขาตัวเองผล็อยหลับไปเสียก่อน598
ในวันที่สองเฉินเสียนตื่นนอนในห้องของซูเจ๋อ ในฤดูร้อนฟ้าสว่างแต่เช้า แต่จริงๆ แล้วเวลานั้นเช้ามากเฉินเสียนยื่นมือของนางออกเพื่อคลำหากระโปรงตัวเอง ทำให้การเคลื่อนไหวเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะได้ไม่ต้องการรบกวนซูเจ๋อ เพียงแต่ว่าซูเจ๋อหันไป
