้ตายเขาแสดงความเจ็บปวดต่อหน้านางไม่ได้ เพราะไม่ง่ายเลยที่เขาเกลี้ยกล่อมให้นางรับการแต่งงานนี้ เขาเริ่มที่จะทำให้มันเกิดขึ้นแล้ว แม้ว่าเขาจะเจ็บปวดก็ได้เพียงซ่อนอยู่ในหัวใจของเขา เขาไม่มีโอกาสที่จะให้ตัวเองเสียใจซูเจ๋อจ้องนางเป็นเวลานาน ยื่นนิ้วเย็นๆ ของเขาออกไปลูบไล้มุมตาแดงๆ ของนาง และกล่าวว่า “ท่านตำหนิข้าเกลียดข้า และท่านต้องการให้ข้าเจ็บร้อยเท่าพันเท่า ข้ารับมันได้ทั้งหมด ท่าอย่าเจ็บ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของข้า ยังไงข้าก็ผ่านอะไรมามากแล้ว ข้าทนได้”เฉินเสียนฟังแล้ว จมูกของนางเริ่มแสบจนอยากจะร้องไห้ นางมองมาที่เขาด้วยความงุนงง และพูดด้วยนํ้าเสียงแหบ “ท่านทนได้ ยังจะเป็นแบบนี้อยู่หรือ?”นางไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจของซูเจ๋อ แต่นางเพียงต้องการจินตนาการนิดหน่อย ก็ไม่สามารถทนได้ผลักไสคนที่ตัวเองรักมากที่สุดให้คนอื่น เปลี่ยนมาเป็นนาง นางไม่มีหัวใจและความกล้าขนาดนั้น ที่จะต้องให้นางยกซูเจ๋อให้กับผู้หญิงคนอื่น นางทำไม่ได้เฉินเสียนกล่าวว่า “ว่าท่านสับปลับ ยังเบาไป ท่านนี่ ช่างเจ้าเล่ห์ ท่านไม่เคยที่จะเริ่มต่อสู้เพื่อตัวเองก่อน นั่นเป็นเพราะท่านรู้ถึงความยากลำบากตั้งแต่แรกเริ่มท่านรู้ดีว่าท่านจะไม่ถูกจดจำ รู้ดีว่าท่านจะอยู่เคียงข้างข้าไม่ได้ ท่านจึงไม่ดิ้นรนแม้แต่น้อย ท่านให้เพียงความฝันที่งดงามแก่ข้า ซึ่งทำให้ข้าฝันว่าจะสามารถแก่เฒ่าไปพร้อมกับท่านได้อย่างง่ายดาย”593
ซูเจ๋อยิ้มอย่างขมขื่
