นและพูดอย่างสงบ “สติสัมปชัญญะเหมือนที่ข้าเป็นอยู่นี้น่ารังเกียจมากใช่หรือไม่”“อืม น่ารังเกียจจริงๆ” เฉินเสียนคิด เขาเป็นคนเจ้าเล่ห์เช่นนี้ เมื่อนางได้ยินคำยอมรับจากปากเขาเองคิดว่าตัวเองจะโกรธมาก แต่นางยิ่งรู้สึกเศร้าและทุกข์ใจมากกว่าเมื่อคนหนึ่งทำดีเพื่อคนอื่นด้วยใจจริง เขาต้องโหดร้าย และไม่รีรอที่จะปล่อยให้ตัวเองเป็นรูพรุน“บางครั้งข้าก็คิดว่า อยากจะพยายามทำให้ตัวเองมึนงงบ้าง แต่ข้าก็ทำไม่ได้ไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็จะอยู่เคียงข้างท่าน ไม่ว่ามันจะเป็นหายนะของท่านก็ตาม”ซูเจ๋อถอนหายใจเบา ๆ “ไม่ได้รับการอนุญาตก็ช่างเถอะ ในเมื่อข้าก็ไม่ได้สนใจฐานะชื่อเสียงที่ถูกหลักทำนองคลองธรรม เพียงต้องการข้าคือซูเจ๋อหนึ่งวัน วันนั้นยังอยู่ที่เมืองหลวง สามารถได้พบหน้าท่านเป็นครั้งคราวก็ยินดี”เฉินเสียนลืมตาขึ้นและมองเขาอย่างเด็ดเดี่ยว แสงของนํ้าเล็ดลอดออกมาจากหางตา นางกล่าวว่า “ท่านฝันไปเถอะ ข้าจะใช้วิธีของข้าเพื่อพิสูจน์ให้ชาวโลกได้เห็นว่า แม้ว่าเป็นทรราชข้าก็ยอม ข้าเป็นทรราชเพียงแค่เรื่องของท่านเรื่องเดียวไม่สามารถเป็นทรราชได้ชั่วชีวิต ท่านยังเป็นซูเจ๋อ ข้าไม่ต้องการชายหน้าไหน ข้าต้องการแค่ท่านเป็นพระสวามีเพียงคนเดียว เป็นท่านพ่อของอาเซี่ยน”ซูเจ๋อตกตะลึง ผิวของเขาซีดเผือด ผมดำเหมือนหมึก และสุภาพบุรุษที่เบาราวกับหยกเขาพูดว่า “เช่นนั้นลำบากมาก”“ข้าไม่กลัว”594
ซูเจ๋อเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย จากนั้นเอียงศีรษะเล
