็กน้อยและลงไปที่ปลายจมูกของนาง เฉินเสียนตกตะลึง ลมหายใจของเขาทะลุผ่านทุกความรู้สึกของนางเมื่อนึกถึงว่าซูเจ๋อมีแผล และประตูไม่ได้ปิด เฉินเสียนต้องถอยออก จึงได้ยินเขากระซิบว่า “อย่าขยับ ข้าปวดหัว”“ท่านปวดหัวยังทำแบบนี้……”“แต่ท่านเป็นยาของข้า” ซูเจ๋อกดมือของนางไว้ที่ขอบเตียง สัมผัสถึงนาง ทำอยู่แบบนั้นที่ริมฝีปากของนาง และลิ้มรสความเปรี้ยวและความหวานที่ได้ผสมผสานเข้ากันของนางเขาเข้าไปในปาก และลิ้นได้สัมผัสไปถึงของนาง นางร้องอุทาน ถูกเขาพันไว้แน่นและเกือบจะลื่นลงไปกับพื้นไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันนานแค่ไหน นางก็ยังคงเป็นแบบนี้ ที่ไม่สามารถต้านทานซูเจ๋อได้เลยซูเจ๋อหยุดครู่หนึ่ง และดึงนางขึ้นทันที ได้เห็นนํ้าในดวงตา และรอยยิ้มสีแดงจางๆ ก็ปรากฏขึ้นระหว่างคิ้วของนางซูเจ๋อเอนหลังพิงที่หัวเตียง ผมได้แผ่กระจัดกระจายอยู่บนไหล่ และพูดว่า“ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้ว”เมื่อมีเฉินเสียนได้อยู่กับซูเจ๋อ ซูเซี่ยนจะไม่คิดที่จะก้าวไปข้างหน้า เขารู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่ท่านพ่อท่านแม่ของเขาจะมีช่วงเวลาดีๆ ร่วมกัน และพวกเขาทั้งคู่ต่างก็หวงแหนกันและกันมากซูเซี่ยนไปที่ตรอกและดูเด็กข้างบ้านเล่นกับตั๊กแตน ตั๊กแตนทั้งตัวใหญ่ทั้งเขียว กระโดดไปมาบนพื้น เด็กๆ เป็นมิตรมากและเชิญเขามาเล่นด้วยกัน ดู595
เหมือนว่าซูเซี่ยนค้นพบแล้วว่าอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ถึงมีความสนุกแบบเด็กๆ จึงเล่นอยู่ด้วยกันอยู่สักพักในช่วงบ่าย ซูเซี่ยนมีเหงื่อออกทั
