เหมยอู่ร้องไห้ตัวโยน ราวกับอย่างจะเอื้อยเอ่ยออกมาก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยได้แต่ทว่ากลับทำให้ชายหนุ่มสนใจมากยิ่งขึ้น เริ่มแรกนางปฏิเสธไม่ยินยอมดื่มเหล้าต่อมาเหล้านั้นก็ได้กรอกลงที่คอของนางแล้วสำหรับนายทหารที่กระฉับกระเฉงทรงพลัง เหล้ากับหญิงสาวเป็นสิ่งที่ลดลงให้น้อยลงไม่ได้อย่างแน่นอนเวลาด้านนอกก็คํ่าแล้ว ตอนที่ฉินหรูเหลียงลุกขึ้นกล่าวลา คิดไม่ถึงว่าเหมยอู่วิ่งโซซัดโซเซมาจากด้านใน กระโปรงบางเบาพลิ้วไว้นั่นอยู่ใต้แสงไฟขมุกขมัวราวกับผีเสื้อตัวหนึ่งที่โบยบินเหมยอู่วิ่งชนทางด้านหลังของฉินหรูเหลียง สวมกอดเขาจากทางด้านหลังตามอำเภอใจ จับที่ปลายเสื้อของเขาแล้วรํ่าไห้อ้อนวอนว่า“ท่านแม่ทัพ พาเหมยอู่ออกไปจากที่นี่เถิดเจ้าค่ะ เหมยอู่ขอร้องนะเจ้าคะ …….ข้าผิดไปแล้ว ข้ารู้ว่าผิดไปแล้วจริงๆ…….”ฉินหรูเหลียงเงียบตอนที่เหมยอู่คิดว่าเขากำลังเปลี่ยนใจ แต่ทว่าเขากลับบีบที่ข้อมือของเหมยอู่ทิ้งนางไปให้กับนายทหารด้านหลังที่ตามนางออกมาฉินหรูเหลียงกล่าวเสียงเย็นชาว่า “ดูนางระบำของเจ้าให้ดี”นายทหารผู้นั้นตกใจ รีบพยักหน้ารับแล้วกล่าวว่า“เป็นข้าที่สะเพร่า ทำให้นางเสียมารยาทกับท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพโปรดอภัยด้วย！”สิ่งใดฉินหรูเหลียงก็ไม่ได้พูดมากความอีก เดินจากไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก586
นายทหารที่ออกมาตามคนนี้เดิมทีเขาไม่ใช่เจ้าของงาน เขาถูกใจนางระบำคนนี้ ทันทีหลังจากนั้นก็เมาโซเซเดินตามออกมา ตอนนี้เพราะนางระบำนี้ ทำใ
