ห้เขาถูกท่านแม่ทัพด่า อดไม่ได้ที่จะมีความโกรธเคืองเล็กน้อยเหมยอู่ไม่สามารถมองฉินหรูเหลียงออกไปจากที่นี่ต่อหน้าต่อตาได้ ยังคงดิ้นรอดรัดเขาไว้ตามอำเภอใจ ทำใจความโมโหของนายทหารนั่นปะทุขึ้นเขาออกแรงลากเหมยอู่กลับไป แต่ทว่าไม่ได้กลับไปในงานเลี้ยงสังสรรค์ แต่กลับลากผ่านมุมกำแพง มาที่มุมกำแพงที่อยู่ด้านข้างห้องโถง ตรงนั้นมีเงาของต้นไม้ปิดบังอยู่ ราวกับจะมองเห็นเลือนราง“ท่านคิดจะทำสิ่งใด……”“นางระบำชั้นตํ่าผู้หนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะคิดลมๆแล้งๆเข้าหาเกาะท่านแม่ทัพ เจ้าหน้าตาสะสวยเล็กน้อย แต่ยังไม่ถึงขึ้นที่สวยงามตระการตาหรอกนะ”นายทหารผู้นั้นพูด แล้วถลกกระโปรงของเหมยอู่ขึ้นด้วย ถอดกางเกงตัวเองแล้วเหมยอู่นํ้าตารวยรินไม่ขาดสาย พละกำลังแรงของนางจะต่อสู้นายทหารอย่างนี้ได้ที่ไหนกันละ นายทหารนั่นปฏิบัติกับนางเยี่ยงไก่ตัวเล็กๆตัวหนึ่งอย่างผ่อนคลาย“ขอร้องล่ะ ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย…….”นายทหารกล่าวด้วยความมึนเมาว่า “นางระบำ ก็เลี้ยงดูไว้เล่น เมื่อครู่ได้ยินมาว่าเจ้าก็ถูกคนอื่นส่งต่อเปลี่ยนมือมา ไม่รู้ว่าปรนนิบัติเจ้านายมาเท่าไหร่แล้วตอนนี้ยังเสแสร้งสูงส่ง?”587
เหมยอู่กำลังคิดจะดิ้นร้นร้องเสียงดัง นายทหารนั่นกล่าวอย่างมีความสนุกคึกครื้นว่า “เจ้าอยากร้องก็ร้องเถิด อีกสักครู่เรียกชายหนุ่มที่อยู่ห้องโถงมา คํ่าคืนนี้ก็จะได้มีอะไรกับเจ้าด้วย”พูดแล้วเขาก็กักตัวเหมยอู่ไว้ตรงผนัง ดึงกระโปรงของนางแล้วแยกขาเรียวออก ยื
