้ายดั่งแม่ทัพใหญ่กับนางระบำนี้รู้จักกัน583
ด้วยเหตุนี้เสียงโห่หัวเราะเลยเงียบสงบลงนายทหารที่มีวันเกิดวันนี้เห็นอย่างนั้น กล่าวอย่างสง่าว่า “ตอนแรกนางระบำผู้นี้มีผู้อื่นเปลี่ยนมือมอบให้กับข้า หากแม่ทัพใหญ่ชื่นชอบ เอาไปก็สิ้นเรื่อง”ต่อมาฉินหรูเหลียงยกมือขึ้น ดึงสายตากลับมา ดื่มเหล้าที่อยู่ในมือลงคอเพียงลำพัง กลิ่นอายที่กระจายออกมาจากร่างกาย เป็นความแปลกหน้าและห่างไกลฉินหรูเหลียงวางจอกเหล้าลง กล่าวว่า “ข้าไม่ชอบ อีกทั้ง ที่จวนไม่เลี้ยงดูนางระบำ”นางระบำนํ้าตาไหลพรากราวกับฝนตก ตัวสั่นเทิ้ม กล่าวว่า “ท่านแม่ทัพ…..ท่านไม่รู้จักข้าแล้วหรือไร? ข้าคือเหมยอู่……..”นายทหารที่อยู่ต่างมองหน้าสบตากันหนึ่งเมื่อสมัยนั้นท่านแม่ทัพฉินหรูเหลียงรักทะนุถนอมอนุภรรยาผู้หนึ่งมากแต่ทว่าน้อยคนจะรู้ชื่อเสียงเรียงนามของอนุภรรยาว่าเป็นผู้ใด สองทุกท่านที่อยู่นี่ล้วนเป็นนายทหารมาใหม่มาถึงทีหลัง ไม่ได้รู้เรื่องราวไร้สาระในเมืองหลวงที่เกิดขึ้นเหล่านั้นนางระบำที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่ใครอื่น เป็นอนุภรรยาของฉินหรูเหลียงเมื่อสมัยนั้น หลิ่วเหมยอู่ ตั้งแต่หลังจากที่เฮ่อฟั่งเกิดเรื่อง เรือนของเฮ่อฟั่งถูกรื้อค้น นางก็ถูกเปลี่ยนผ่านมือเป็นอยู่บนมือผู้อื่นแต่คิดไม่ถึงว่า ลมฝนผ่านไปหิมะพาดผ่านไปแล้ว หลังจากที่สิ่งของยังเหมือนเดิมแต่คนไม่ใช่คนเดิมแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะมีวันนี้ที่ได้พบเจอแต่น่าเสียดายฉินหรูเหลียงจิตใจสงบลงแล้ว584
ได้ย
