ะค่ะ”องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยทรงตรัสขึ้นว่า : “จะดีได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นตัวประกัน ข้าคงได้ตัวเขากลับไปยังอาณาจักรเป่ยเซี่ยเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว”ท่านอ๋องมู่จึงพูดขึ้นว่า : “เกรงว่าหากเสด็จพี่ทำเยี่ยงนี้ เด็กคนนั้นคงจะไม่ยอมปล่อยผ่านและจะพยายามอย่างไม่ลดละเชียวพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าไปที่โน่นมาสามวัน ได้เรื่องอะไรมาบ้าง?”ท่านอ๋องมู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “กระหม่อมไร้ประโยชน์ ไปตั้งสามวันแต่ไม่ได้อะไรกลับมาเลยพ่ะย่ะค่ะ”
573
