เฉินเสียนกล่าว “จำสถานที่เดิมไม่ได้แล้วหรือ งั้นเราหยุดพักที่นี่ก่อนดีไหมหมู่บ้านนี้ไม่ใหญ่นัก อาเสียนและแม่นมซุยจะต้องได้ยินเสียงของเราแน่”ซูเจ๋อยิ้มและกล่าวว่า “ไปหาดูทีละบ้านเลยดีกว่า”เมื่อเฉินเสียนและซูเจ๋อเข้ามาในหมู่บ้านนี้ ยังไงพวกเขาก็เป็นคนแปลกหน้าสองคนจากภายนอก ทันทีที่พวกเขาเข้าไปในหมู่บ้าน พวกเขาได้รับความสนใจจากเด็ก ๆ ที่กำลังเล่นอยู่ในหมู่บ้าน เด็ก ๆ ที่ขี้อายสองสามคนหันกลับและวิ่งกลับบ้านของพวกเขาเอง ยังมีผู้กล้าอีกสองสามคนยืนดูอยู่เฉินเสียนก้มลงถาม “พวกเจ้ารู้ไหมว่าอาเซี่ยนอาศัยอยู่ที่ไหน?”เด็กคนหนึ่งเกาศีรษะของเขาและตอบอย่างเฉยชาว่า “อาเซี่ยน? พวกท่านตามหาซูเซี่ยนใช่ไหม?”“ใช่ เจ้าพาเราไปหาเขาหน่อยได้ไหม?” เฉินเสียนพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับความตื่นเต้นและความสั่นในนํ้าเสียงของเธอเด็กน้อยคนนั้นถาม “พวกท่านเป็นใครกัน?”เฉินเสียนกล่าว “พวกเราคือพ่อแม่ของเขา”เด็กน้อยกระโดดและนำทางไปข้างหน้า ก่อนที่เขาจะถึง เขาตะโกนด้วยเสียงที่คมชัด “ซูเซี่ยน! ซูเซี่ยน! พ่อแม่ของเจ้ามาหาเจ้าแล้ว!”“ซูเซี่ยน! ซูเซี่ยน! พ่อแม่ของเจ้ามาหาเจ้าแล้ว!”529
เฉินเสียนได้ยินแล้วรู้สึกเกิดอาการเจ็บตาสองสามครั้ง เธอยังคงเงยศีรษะขึ้นและบีบจมูกของเธอ พยายามบีบเพื่อให้ความเจ็บปวดกลับคืนไปดูเหมือนว่าอาเซี่ยนจะเข้ากันได้ดีกับเพื่อน ๆ ของเขาที่นี่ และเสียงตะโกนที่ดังอยู่นั้นก็ทำให้รู้สึกมีความสุขสำห
