นั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนของเด็กข้างนอก ลอยมาเข้ามาที่ประตูของเขาแม่นมซุยได้ยินเสียงตะโวนโหวกเหวกโวยวายอยู่ในลานบ้าน และเมื่อนางโผล่ศีรษะออกมา นางเห็นเจ้าน่องน้อยทำที่ใส่รำข้าวสาลีที่ให้อาหารไก่หกกระเจิง เขาวิ่งผ่านไก่ และไก่ก็กระพือปีกไปด้านข้างเพื่อหลบ ร้องกระต๊าก กระต๊ากไม่หยุดแม่นมซุยวางเครื่องครัวในมือลงแล้ววิ่งตามไปและถามว่า “เจ้าน่องน้อยจะไปไหน?”ซูเจ๋อผูกรถม้าไว้ใต้ต้นไม้ตรงทางเข้าหมู่บ้าน และมองดูเฉินเสียนเดินไปข้างหน้า การก้าวเท้าของเธอเริ่มติดขัดเล็กน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยเด็กคนนั้นพาเฉินเสียนเดินข้ามถนนหินกรวด ชี้ไปที่ลานหน้าบ้าน แล้วกล่าวว่า “ซูเซี่ยนอยู่ที่บ้านหลังนี้ ถนนเส้นนี้เป็นที่รู้จักดี บ้านของเขาและถนนหินกรวดที่หน้าบ้านของเขานี้มีคุณลุงที่มาด้วยกันกับพวกเขาสร้างขึ้นมา ฝนตกก็เดินง่ายไม่ต้องกลัวจะลื่นหกล้ม”เฉินเสียนเดินไปตามถนนหินกรวดนั้น สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “จริงหรือ ลุงคนนั้นช่างมีความสามารถจริง ๆ”เด็กคนนั้นพูดอย่างมีความสุข “คุณลุงคนนั้นยังบอกอีกว่า รอให้เขากลับมาแล้วเขาจะสอนพวกเราต่อสู้ ซูเซี่ยนมีคุณลุงที่สุดยอดแบบนี้ พวกเรารู้สึกอิจฉาเขา”เฉินเสียนยื่นมือออกและปิดบังดวงตาของเธอ นํ้าตาแทบไหล เธอกลัวว่าไม่สามารถยับยั้งความรู้สึกได้และอายต่อหน้าเด็ก531
ในขณะนั้น เด็กคนนั้นเห็นซูเซี่ยนวิ่งออกไป และดวงตาที่เปียกชื้นคู่นั้นก็มองตรงออกไปและมองข้ามเด
